жатыр. Ал Омаш дәу ошақтың бір бүйірінде ошарылып жұмыртқа жарып отыр. Бозторғайдың жұмыртқасы. Далада жүргенде оның бір көзі жусанда болса, екінші көзі ұяда болады. Ұя көрсе бітті, жұмыртқасын түгел ши қалпағына төңкеріп ала қояды да, орнына толтырып топырақ салып кетеді. Алғашында Тоқаң кәдімгідей қабақ шытып қатты кейіді, одан ештеңе өнбеген соң бозторғайдың көз жасы жібермейтінін, оның да құдай жаратқан жәндік екенін, о дүниеде алдынан шығарын айтып ақыретпен шошытып байқады. Одан да ештеңе шықпады. «Шал, бұл дүниеде жарымағанда о дүниеде жаримын деп жүрсің бе? Неужели мені какой-нибудь торғай үшін ақыретте сотқа тартады?» деп қойып қалғанда қарияның иманы ұшып, жағасын ұстап тұрып қалған. Ши қалпақпен бетпе-бет толтырған шұбар ала жұмыртқаны жанына қойып алып, алдындағы стаканға біреуін тық еткізіп балуан бармағымен екі айырып, уызын темір табаққа құйып отыр. Оның бұл әдетіне екеуі де үйренген, бұрынғыдай жиіркеніп, теріс айналмайды. — «Торғайдың жұмыртқасын жеуге болмайды, дейсіңдер», неге, әбден болады. Жер бетінде арам ештеңе жоқ, бәрін жей беру керек. Өңештен өткеннің бәрі тамақ. Мен бір адамның жылан жегенін де көргенмін. — Астапыралла!.. Қойшы шырағым, маған десе қоңыз жесін, айтпай-ақ қойшы соны. Омаш қарқылдап тұрып күліп алды. — Несі бар? Жыланды құйрығынан ұстап әкеп қып-қызыл шоққа лақтырып жіберсеңіз тулайды дейсің кеп, сонан соң тынышталады. Сол, сол-ақ екен, парс етіп жарылады. Шал шарасыз кейіппен жерге қарап түкірді де: — Құлыным-ай, жусан әкеле қойшы, — деп немересін таусылмаса да отынға жұмсап жіберді. — Обба-аа-й, мына біреуін қараңыз, балапан боп қапты,— деді Омаш бір жұмыртқаның ішінен балапанды мойнынан суырып алып. Шал қараған жоқ. — Бұл әтәңәләттерге бала не керек десеңші! Бар әйтпесе.— Ол балапанды отқа лақтырып жіберді. — Бұл нағылғаның, балам… Мені қойшы, мен талайды көргем, қоңыз жеп, бақа жұтқанды да көргем. Ана баланы аясаңшы. — Аяйтын не бар? Сіз көпті көріпсіз, ол да соны көріп өссін. Ер баланы қаталдыққа баулу керек. Ал, мен болдым. Майыңнан қалып па еді? — Тұр ғой анау тостақта. –Шал жыларман халде отыр. — Бүгін бір жақсылап құймақ жейікші. Торғайдың жұмыртқасының жанында тауықтың жұмыртқасы тұсау есе алмайды. Омаш отын арасындағы кепкен қурайдан қасық сабындай таяқша сындырып алды да, қурайдан қолым таза деп ойлады ма екен, бір ұшын шірелі алақанымен сүйкеп, табақтағы ақ, сарысы бөлек-бөлек боп шіпілдеп тұрған уызды араластырып-араластырып жібергенде, ол ұяда жатқан балапанның аузындай сап-сары боп шыға келеді. Сонан соң үстіне екі қасық қүйдірілген пісте май құйып, тұз септі. Қолындағы қурай таяқшамен тағы бір-екі былғап-былғап ошақтың көмейінен қып-қызыл шоқты алға тартты да кострюльді орнықты етіп, асықпай жайластырды. — Шал, мынаның астындағы шоқты дем сайын
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32