Омаш бұрышта жатқан кендір арқанды алып, шатысын асығыс, тез-тез жаза бастады. — Екеуіңді түнімен суға байлап қояйын, таңертең тәубелеріңе келесіңдер. Әлгінде лақтырып жіберемін деген жігіттің аузынан енді байлап қояйын деген басқа сөзді есіткенде, әйтеуір өлтірмейді екен деп ойлаған шалдың қорқынышы аздап сейілейін деді. Омаш оларға тақала бергенде атасының бауырына жабысып тұрған бала кенет есікке ыршып шығып, қаша жөнелді. Жүгіріп бара жатып: «Қазір келемін, ата-а! Қазір!» деп айқайлады. Омаш арқанын тастай салып артынан тұра қуды. Қуып жетсе мына бейміттің оңдырмайтынын біліп шал да екеуінің соңынан жүгірді. — Ергешжа-ан, тоқта, құлыным. Ағатайың саған тимейді. Өзіңнің ағатайың ғой, өзіңнің. Тоқта, құлыным, тоқта… Бала алды-артына қарайтын емес, өңкең-өңкең қуып бара жатқан еңгезердей Омаштан тас лақтырым жерде ноқаттай боп безіп барады. Екі өкпесін қолына алып жусан түбіріне сүрініп-қабынып шал да келеді: «Құлыным, тоқташы, тоқта! Ағаң ұрмайды сені, әшейін қорқытқаны ғой. Өзіңнің ағаң, өзіңнің» деп айқайлап келеді. Шал сүрініп, етпетінен түсті. Қайта тұрып, қайта жүгірді. Бір кезде өкпесі күйіп, аяғынан әл кетіп, алға ұмтылған бойы сүйретіле құлады. — Қозым-ау, жалғызым-ау, қашқаның… қашқаның не бұл… Құдайым-ай, өзің жар бола гөр! — Ол жер қауып жас баладай еңіреп жылады. Жалғыз немересін дүлей Омаштың суға тұншықтырып жатқаны елестеді. Жанұшыра қайта тұрып, тәлтіректей басып тағы жүгірді. Екеуі қараңғылыққа шым батып кетіпті. Бір кезде сонау арық жақтан немересінің «ата-а» деп айқайлаған даусы естілді. Шалдың беті омырылып ішке түсердей иегі кемсеңдеп барды да, көзінен жасы төгіліп-төгіліп кетті. Әлдекім бауырын өкшеге салып езгілеп жатқандай үні бітіп қыстыға, қинала жылады. Арық жағасына қашан, қалай жеткенін де білмейді. Шүйкедей баланы тулақ қаққан құрлы көрмей сілкілеп жатқан енгезердей тұлғаның үстіне шырқырап кеп құлағаны ғана есінде. — Омашжан, садағаң кетейін, қоя берші баланы!.. Жігіт жауырынға жабысқан шалды шыбыннан қорынғандай қолын сермеп қалғанда ол көткеншектеп барып жалп ете түсті. Тұра салып қайта ұмтылды. — Көкетай, бір ашуыңды берші. Өзіңнің інің ғой… ұруға да жарамайды ғой ол. Бала неме ойына келген соң қаша салды. Мен оған жазасын беремін әлі мұнысы үшін. Болды ғой, қоя берші енді. — Қашып құтылмақ болдың, ә! Қашып құтылсаң жұртқа жаймақ болдың. Ұстатпақсың ғой милицияға. Көрсетейін мен саған милицияға қалай айту керек екенін! — Ол баланы жерге аунатып, қолы тиген жерден төмпештеп жатыр. — Ал, барасың ба, айтасың ба милицияға? Айтасың ба деймін, иттің күшігі?! Шырқырап жылап жатқан баланың жауап беруге шамасы жоқ, бар тапқаны «ата» деп айқайлау ғана. — Жауап бер деймін, күшік. Айтасың ба милицияға?! — Омашжан-ау, қайдағы млиса? Ол әлі млисаның қайда екенін де білмейді ғой. — Шал енді тура Омаштың қолына
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32