жабысты. — Баланың қылығын кек санап қайтесің. Жіберші, жіберші енді, шырағым. — Ақсақал, сізге қолым тимесін десеңіз ары тұрыңыз. — Ұрсаң мені ұр. Бірақ баланы босата ғой, құлыным. Ініңнің бір тентектігін кеше салмайсың ба? Айтқаныңның бәріне көнейік. Сенің ойлағаның біздің пайдамыз екен ғой. — Ә-ә, с-солай ма? — Солайы солай, оны енді түсіндім, шырағым. — Соны түсінсеңдер бопты. Омаш баланы босатып орнынан тұрды. Шал немересін құшақтай алып, бауырына қысты. Оның жас жуған бетін аймалап, сүйіп жатып, «қоя ғой, қоя ғой» деп жұбату айтса да немересінің жүзіне өз көзінен сорғалап тамып жатқан жасын тоқтата алар емес. * * * Сол түні олар торғай шырылдағанша дермене тасыды. Жайшылықта өзгенің сабақты жібін аттамайтын Тоқаң екі қырдың ар жағынан әлдекімнің тірнектеп жиған дерменесін айырлап арбаға тиеп жатқанда да, жолсыз адырмен сүрініп-қабынып, өзі арбаның артынан итеріп, немересі «ықы-ықылап» есек жетектеп келе жатқанда да, із жасыру үшін екі көш жер артқа жүріп барып қара жолға қосылып, шайла тұсына келгенде тағы да сонша жер өтіп қырманға адырдан кеп қосылғанда да, құдайдың дерменесін емес, біреудің бір арба көз жасы мен қарғысын өз қырманына түсіріп жатқанда да құдай жолы, ақырет сұрауы, өзі сияқты басқа бір байғұстың обал-жазығы жайлы терең ойлануға мұршасы да болған жоқ. Басқа уақытта болса, «қой, шырағым, ұрсаң ұр, өлтірсең өлтір, бірақ мені күнәға итерме» деп дүние-байлыққа қолын бір-ақ сілтеп, кесіп айтып өз жөніне жүре берер еді. Бұл жолы кәрі емендей тұлғасы шыбықтай иіліп, еңгезердей жігіттің айтқанына құлдық ұрып, құрдай жорғалады. Шыбықтай идірген, құрдай жорғалатқан ана бір жапырақ жаман немеренің қамы. «Ендігәрі қит еткен мінезіңді көрсем, айтпады деме, мына ілмиген мойныңды әнеукүнгі жұмыртқадан шыққан балапандай бұрап-бұрап жұлып аламын да отқа лақтырып жіберемін» деген Омаштың сөзі шалдың жүрегінде қақтай тұрып, кәріге тиген шаншудай қатты да қалды. Буыршындай шабынған дүлейдің бұл айтқаны қорқытқаны ма, үркіткені ме, әлде шыны ма, ол жағын кім білген, әйтеуір Тоқаң осы бір немересі үшін бәріне бел буған, ойсыз, көзсіз бел буған. Мейлі, не болса да тәуекел, әйтеуір осы жалғызым кесірден аулақ болсын. Бұ да құайдың пешенеге жазғаны шығар, онысын да көрейік». Бұлар төртінші арбаны тиеп болғанда Шолпан туып, бірен-саран елгезек бозторғайлардың шырылдағаны естілді. — Болыңдар, — деді Омаш асықтырып. — Дерменешілер келіп қалуы мүмкін, осы да жетер. Барар, қайтар жолда бір ізбен жүріп пе едіңдер? — Иә, қалқам. — Сол ізбен тарт. «Ықы» де есекті. Ергешбай әбден болдырып, титықтаған есекті жіп ноқтасынан сүйрелеп жүргізе алмай қойды. Омаш: «Ықы, әррам қатқыр!» — деп айырдың қыр басымен салып қалғанда есектің бөксесі имиіп, тәлтіректеп барып, төрт аяғына
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32