қайта мінді. «Ақсақал, итерейік!», — деді Омаш. Екеулеп итергенде ғана арба сықыр етіп орнынан қозғалды да, көк есек ілбіп алға жылжи берді. Омаш қолына айырды алып, кендір арқанмен өрмекшінің торындай етіп шандылған үйеме дермененің үстін қасып-қасып жіберді. Онысы — жусан жол-жөнекей шашылып, із қалдырмасын деген сақтығы. Екі көш жер адырмен селкілдеп жүру жан қоя ма, жолға түскенше ғана сымдай тартылған жіп селкеуленіп, шашау шығып шашылған дермене бәрібір табылады. — Шайлаға жетуге таянғанда түні бойы түскен жусан сабағының бірін қалдырмай жинап, арбаға салып отыру керек, — деді Омаш. — Жолдың үстіндегісін ғана емес, жиегіндегісін де қалдырмау керек! — Дұрыс айтасың, шал. Жарайсың! — Омаш тісін ақситып, қарқылдай күлді. Ұрлық дермене бірден көзге ұрмасын деп бір арбаны екі-үш шөмелеге бөліп түсіріп, үсті-бастарын қағып-сілкігенде Шолпан сәскелікке келіп, өзге жұлдыздар семе бастады. — Таң қараңғысында бітіргеніміз жақсы болды, — деді Омаш айыр-арқандарды күн жемесін деп жусан астына тығып жатып. — Ергешбай, мына пәлелерді көпірден өткізіп қана қоймай, ауыл шетіне апарып таста. Қарны ашып, шаршаған арам қатқыр жайыламын деп жүріп, шайлаға қайтып келер. Бала үндемеді. Үнсіз келісті. Арбаға отырып алып «ықы» дегенде еріне қозғалған есек тіркелген жүгінің кенеттен жеңіл боп қалғанына қуанғандай дыңғырай жөнелді. Сол күні ол түс көрді. Түсіне баласы еніпті. Қасында баяғы ауданнан келген өкіл бар екен-ау дейді. Екеуі машинадан түсіп жатыр. — Әй, жазғандар-ау, атып алған киіктерің қайда? — дейді. — Киік пе? Киік машинада. Ой, көп екен. Көп аттық, машинаға сыймайды. — Ойпырым-ай, сендерді трактірге соғылды деп бағана біреу… — Рас, рас тракторға соғылдық. Бірақ оның өзі мыж-мыж болды. Әтеңе нәлет! Қазір қайта кетеміз. Киікті тасып алмаса болмайды, еті сасып кетеді. — Көкем-ау, енді қашан келесің? — Киікті тасып болмай келмеймін. Сізді ана дәу жігіт ренжітіп жүр ғой деймін? — Е, жоқ қалқам, жоқ… — Ренжітсе маған айтыңыз, мойнын жұмыртқадан шыққан балапандай жұлып алып, отқа лақтырып жіберейін. Ол машинасына отырып, қозғала бергенде әлдеқайдан Ергешбай сап етіп жетіп келіпті. — Көке, көке, мені де ала кетші, мені де! — деп айқайлайды. Әкесі ұлының сөзін естімей жүріп кетеді. — Көке-е, кө-ө-ке-е! — Ұлы әкесінің соңынан жүгіріп барады. Тоқаң шошып оянды. Қасында немересі «көке» деп айқайлап жатыр екен. — Құлыным-ау, не болды, не болды саған! Ергешбай көзін ашып атасын танымай қалғандай балпиып біраз жатты да: — Ата, көкем келіп еді… кетіп қалды, — деді. — Жіберіңізші, жіберіңізші мені. Ол әлі ұзаған жоқ, қазан арыққа да жеткен жоқ. — Ұйықтай ғой, қарағым, түс көргенсің ғой. Тынышталшы, аздап сабыр етші. Тоқаң Ергешбайды әрең дегенде жатқызып, өзі
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32