Үш жігіт үй ортасына қойылған ұстындай серейіп-серейіп үнсіз қала берді. Қанша дегенмен адам емес пе, дүние шіркіннің алдамшы қызығына арбалып, жас бала мен кәрі шалдың көңіліне қаяу салғандарын әр қайсысы анық сезіп, үшеуі де іштей қиналып тұр, бірақ «ақсақал, қойыңыз, тәңірдің несібесін бөле-жара көрерміз» деп мәрттік танытайын десе, сол баяғы дүние боқ сезім ауыздарына қақпақ боп, ләм-мим дей алмады. Шалға «қош болыңыз» дегенді айта алмағандары да әлгі бір ішкі арпалыстан болса керек. Атасы мен немересі едәуір ұзағанда үнсіз тұрған үшеудің бірінің есіне мана өздері айтқан сөз сап ете түскен болуы керек, жалма-жан алақанымен аузын көлегейлеп айқай салды. — Ақсақал, жер таңдасып берейік пе-ее? Шал бұрылып, артына қарады. — А-а? — Жер таңдасайық па деймін? — Керегі жоқ, Алла разы болсын! Қапшықтағы ыдыс-аяқты шайладағы көрпе-төсектің арасына орап далаға қайта шыққанда шалдың көңілі шынымен құлазып, жетімсіреп қалды. Немересіне ештеңе сездірмеген боп төсектерін буып-түйіп жатқанда қайтыс болған баласы ойынан бір сәтке де кетпеді. «Көке, аналар сені ренжітті ме?» деген ұлының даусы әлдеқайдан ап-анық естілгендей болады, тіпті, баласы шайла сыртында машинамен алып кетуге кеп тұрғандай елестеп кетеді. Құлынының көзі тірі кезінде байқамапты, «бастық болсаң қайтейін, маған бастық емессің ғой» деп оны елемеген болушы еді, сөйтсе ол да бір асқар тауы екен ғой. Сол күндер артта қалған соң ба, әлде шыны солай ма, әйтеуір жұрттың бәрі мұны «Тоқа-Тоқа» деп құрметтеп тұрушы еді, енді кеп… мына дерменешілер… Қарттың ішкі дүниесі ду-ду етіп, көмейі бүлк-бүлк ете түсті де, көз алды бұлдырап кетті. «Тек, құрғыр, мұным не? Жас баладан жаман боп көзіме жас алғаным қай алжығаным бұл!» Ол өзін берік ұстап, жанарында төңіректеген жасын немересіне сездірмеуге тырысып ширақ адыммен сыртқа беттей берді. Ә дегенде асығыс шыққанымен сәлден соң кібіртіктеп қалды. «Япыр-ау, беталды құла дүз қайда барады? Бірдеңеден құр қалғандай қайда ентелеп келеді? Бағыт-бағдар не болмақ? Соны ойлап алмағаным не?» Шал аз-кем аялдады. — Ата, үйге қайтамыз ба? — Сәл демалып алайықшы. Сонан соң көрерміз. Ол қапшығы мен көрпе-жастығын жерге қойып отыра кетті. Далада қонбай ел ішіне жетіп алайын дейтін күн әлі кеш емес, бәрі бөтен ауылдың қайсы үйіне бас сұғып, құдайы қонақ едім дейді. Әлде, айдың күні аманында үйге қайтып-ақ кеткені жөн бе екен? Олай етейін десе, кемпірім әлгі жайды естіп менен бетер жасып қала ма деп тағы тайсақтайды. Оның үстіне биылғы жаз азын-аулақ қаржы таппаса жалғыз пенсия үш жанға түк болатын емес, әрі, биыл күз немересі жетінші класты қалаға барып оқиды. Қазықтағы жалғыз сиырды сатып жібергенмен не болады, «пұл болды, күл болды» дегендей, қант-шаймен-ақ құрып кетпей ме?
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32