екеуміз үдере түрегелеміз. Рас па, Сапар? — Рас қой… — Сапар да сені қатты сағынды. Екеуміз анау шайла ішінде әтеш шақырғанша өзің жайлы әңгіме шертіп отырамыз. Мейлі, мейлі, не болса да келдің ғой, әйтеуір. Уһ, сенсіз қандай көңілсіз болды десеңші маған! Айтпақшы, Нәзікетті неге ертіп келмегенсің, ол неге қалды? Ол папасын сағынбады ма? Оның бұл сұрағына Сафура жауап бермеді. Қызыл алманы жіп-жіңішке етіп тілгілеп отыра берді. –Сафура-ау, айтсаңшы, папасын сағынбағаны ма оның? –Сафура, жауап берсеңші, — деді Смағұл өктемдеу үнмен. –Мен сияқты сен де жауап бере аласың. Мұндай сұрақты естігім де келмейді. Құлахмет ағай әуелі маған, сонан соң Смағұлға, Сафураға қарап шықты. Сонан соң маған тоқталып: — Сапар-ау, Сафуражан не айтып тұр? Сен есіттің бе? Әлде менің саңырау болғыр құлағым тас боп бітіп қалған ба? Смағұл То… Толыбаевич, мүмкін, сізге анығырақ естілген шығар, сіз оған жақын отырсыз ғой? «Естігім келмейді» дегені рас па? Смағұл өзіне төніп қалған Құлахмет ағайдан сасқалақтап, абдырап қалды. Ол оның бір қолы жоқ екенін енді ғана аңғарды ма, көздерінің шарасы ұлғайып, кеудесін кейін тарта берді. — Ж-о-о… Иә-иә, рас, солай дегені рас. Сіз… немене, ауыр алып қалдыңыз ба? Нәзікет… Нәзікет оқып жатыр. Анда, — деп ол өздері келген жаққа қолын сілтеді. — Кейде ол сізді ауық-ауық еске түсіріп… — Смағұл, жетер енді! Жас баланың балдырын сөз еткелі отырмысың? Ал сен, — деп ол Құлахмет ағайға қарады, — жоқтан өзгені қазбалай берме! — Сафу… Сафура-ау, сонда маған Нәзікетті де сағынба дейсің бе? Ол үшін мына менің кеудемдегі жүрек емес, қара тас болуы керек қой, қара тас! Нәзікетім, Нәзікетім менің! Ол менің өмірімнің алданышы ғой! — Мәссаға-ан! Сен бұлай жылтыр сөйлеуді қайдан үйреніп алғансың? Мұның бәрін құлағыңа құйған анау пәтерші досың шығар?! — Сен оны араға кірістірме, Сафура. Саған айтатын сөзді үйрету былай тұрсын, жұмысынан қолы босамайды. Тек дем алуға шыққанда ғана сен туралы сөйлесіп жүрмедік пе? Ол сені шын жақсы көреді. Сенен хат келгенде жүрегі жарыла жаздап, әрбір сөзіңді қайталап оқып берді. Мен Сафураның жүзіне көз тастадым. Ойлағанымдай-ақ, Құлахмет ағайдың соңғы сөздерінен қымсынғандай жанарын төмен түсіріп, астыңғы ернін жай ғана тістелеп отыр екен. Үйден кеткен бес айдың ішінде өзі бұрынғысынан толықсып, ажарлана түсіпті. Ол мен жаққа ұрлана бір қарап қойды да, жанары маған соқтығыса кетіп, қайта төмен қараған сәтте аппақ беттері жаңа пісіп келе жатқан алмадай қызарып сала берді. Мен де қысылып төмен қарадым. Төмен қарап тұрып кексе тартудың орнына Сафураның жасарып, құлпыра түскендігіне таңдандым. Сонымен бірге, Смағұлдың Сафурамен бірге келген қонақ емес, онымен о дүниеге дейін
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53