болады» деп сенен ақыл-кеңес те сұрамаймын. Иә-иә, тіпті, сөйлеспей-ақ қоюыма болар еді. Жер бетіндегі әрбір адам өз қалауынша тіршілік етуі керек қой. Айтшы, мен туралы дәл қазір не ойлап отырсың? — Ештеңе де. — Ештеңе де? Өтірік, жалған! — Ол ахахалап күліп алды. — Менен ойындағысын жасырмақ болады! Ол үшін сен жассың, қабілетсізсің. «Ештеңе де!» Қалайша ештеңе де ойламайсың? Бір кезде ұстамдылығын сезімге тұтқындап беріп, айлы түнде сен жатқан шайлаға енген, онысымен тұрмай «Сафура» деп атауыңды өтінген әйелді, енді келіп өз үйіне жат адамды, жаңа жарын ертіп әкелген бейәдеп мына мен жайлы түк те ойламай отырмын деуің… тіптен балалық! Білемін, мен бәрін де білемін. Мені опасыз деп ойлап отырсың, жек көресің. Өйткені, мен сенен әлдеқайда үлкенмін, сондықтан мен саған қарағанда әлдеқайда ересек, ұстамды, кексе адамды ұнатамын. Сен маған іштей қызығасың, іштей мені қызғанасың. Еркек атаулының бәрі де сұлуға қызығады. Әдемілік — барлық адамның басындағы қасиеті емес. Ал сұлулыққа қызығу — нәпсіқұмарлықтың кепілі бола бермейді. Жер бетінен әдемілік жойылса адам баласындағы тіршіліктің мәні мен мағынасы да қалмас еді. «Маған қызығасың» дегенге намыстанып та отырған шығарсың. Бекер шамданасың. Егер маған шын қызықпайтын болсаң, онда сен маубассың. — Сафура апай, мен сіздің мұныңызға төзе алмаймын! — О-о, сен қызуқанды екенсің. Бірақ, бұл жолы қызулыққа салынуың орынсыз. Жарайды, қалсын бәрі де. Айтшы, осы менің өзге біреуді сүюге қақым бар ма? — Сіз мұны өзіңізден сұраңыз, Сафура апай. «Қырыққа жақындаған әйелдің өз күйеуін аттап өтіп, өзге біреуге қол созуы мүмкін бе, мүмкін емес пе?» деген сауалға ешқашан жауап әзірлеген емеспін. Оның үстіне менің берген жауабым сіз үшін маңызды бола қоймас, болуы да мүмкін емес. Қайдағы бір пәтерші жігіт осылай деп еді деп, сіз де алған бетіңізден қайта қоймассыз. — О, міне-міне, бұл ақылды жауап! Демек, менің еркім бар!.. Сен мені тыңда. Сапар, шын ықыласыңмен тыңдашы. Мен — әйелмін. Және жаман да емес сияқтымын. Мен өзге біреуді сүйе аламын, өз күйеуіме адал болуға да шамам жетеді. Осы кезге дейін адал болдым да. Мен оны, Құлахметті айтамын, барынша аяп келдім. Бүкіл өн бойымдағы қабілет пен жүректегі сезімімді сарқылып қалған күннің өзінде де қос қолыммен аямай сығып, қақтай пайдаландым. Енді ол да таусылды. Кейде өзіме-өзім сұрақ қоямын. Не білдім, қандай қызық көрдім мына жалғаннан? Жас шағымда оқи алмадым — білімім шамалы, жар сүюден жолым болмады, малына киініп, жарқырап та бір жүрген емеспін. Жас кезімде бақытты екенмін. Иә, сол кездегі қайғының өзі бақыт қой. Тез ұмытасың. Өйткені, бар үмітің ертеңгі күнде. Ал, менің жасымда бәрі уайым, бәрі қайғы. Тіпті,
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53