жиналыңдар. Сафура-ау, сен неге тұрсың селтиіп, Сапар, Смағұл Толыбаевич! Сіздерге не болған түге, әртіс көргендей маған қадалып қалғандарың қалай? Жиналыңдар ертерек. Апырмау десеңші, тілің мен жағыңа сүйеніп, өзің нағып тұрсың демейді-ау маған ешкім. Ол тез-тез басып үйге кірді. Сәлден соң біз де кірдік. Құлахмет ағай кереует астынан чемоданын алып, қағып-қағып жіберді де: — Міне, мынаған бар ғой, дүниенің мүлкі сыяды, қалғандары ана екеуінен артылмас, — деді. Мен Сафураның қасына келіп: — Алған бетіңізден әлі де қайтпайсыз ба? — деп сыбырладым. — Жоқ, — деді ол жұлып алғандай. — Жоқ, жоқ, жоқ! Сафура ілулі тұрған киімдерін алып, чемоданға қарай ызалана, долдана лақтыра берді. Ол ақ-қарасын ажыратып жатқан жоқ, қолына түскен заттың бәрін салып жатыр. Бас-аяғы ширек сағаттың ішінде олар жиналып бітті. Құлахмет ағай құрақ ұшып жүріп қара чемоданды толтырды да, қалып қойғандары болса басқа чемоданға тез-тез асығыс салып жатты. —Түу, маған не көрінген бұл? Сапар, Нәзікетіме деп алған қып-қызыл ленталар мен көйлектерді қайда қойып едім осы? Құдай-ау, Сафураға да алған туфли бар екен ғой, есіңде ме, өкшесі біздей. Сәл болмағанда ұмытып кете жаздаппын-ау. Ә-ә, енді есіме түсті. Құлахмет ағай өз бөлмесінен ақ матаға оралған заттарды алып шығып, чемоданға сала бастады. –Сендерді әні келеді, міні келеді деп көп күттім ғой, қуантуға асығып едім ғой мен! Мейлі дә… қайтемін… Менің Нәзікетім биыл оқуға барады. Құлыным менің! Мына көйлектер мен ленталарды көргенде қандай қуанар екен ол!.. Ал, енді жүріңдер… Осы бір сәт менің көз алдымнан әлі кетер емес. Арада қанша жыл өтсе де дәл жаңа ғана болып өткен оқиғадай жадымда берік сақталып қапты. Құлахмет ағай теңселіп тұрды. Ол ешқайсымызға қараған жоқ. Өкпе-бауырын әлдекім білдірместен суырып алып жатқандай көзін жұмып үнсіз қалыпты. Тыныс алғаны да сезілмейді. Оның жүзінде әбіржу де, қайғыру да, опыну да жоқ, сүйікті Сафурасына, қатыгез Сафурасына деген реніші мен күйініші де жоқ, бәріне көнген, бәріне разы. Лапылдаған қайғысы мен күйініші, бұрқанған намысы мен ызасы, ешқашан орны толмай өтетін азабы мен өксігі, бәрі-бәрі де мейірім мен ізгілік үшін ғана жаралған кеудесінде қамалып, тұншығып жатыр. Ол Смағұлды да, Сафураны да, ешкімді де кінәламайды, ешкімді де қаралап, қарғамайды. «Бұларың адамдық емес, хайуандық!» — деп даурықпайды да. Бәрін үнсіз көтереді, әл-қуатының жеткенінше шыдап бағады. Ет жүрегі суға түскен кесектей езіліп, жаншылып, ішкі дүниесіне қара қан боп тамшылап таусылғанша төзіп бағады. — Қане, жүрелік, — деді Сафура өлі тыныштықты бұзып. — Смағұл, сен нағып қалшиып қалғансың, болсаңшы! — Ә-ә, шынында да… мен өзі… япыр-ай, не боп барады бұл? Қане, Құлеке, қоштассақ па екен? Ол Құлахмет ағайға жақындап
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53