деп табалап қала бересіңдер. Өзім білетін шындықты өзімнен неге жасырасыңдар, неге, неге? Айтпаңдар маған ондай сөзді? Егер шынымен адал екенмін, ешкімнің төрелігінің қажеті жоқ, ал күнәқар болсам, мен үшін ешкім отқа күймейді және күйгенімен пайда жоқ, қосақ арасында кетеді. Біреу үшін біреудің отқа түскенін көргем жоқ, көремін деп үміттенбеймін де! — Сіз өмірден тез арада түңіліпсіз ғой, Сафура. — Бұл өмірден түңілу емес, шындықты сезіну. Төрт құбыласы тең, уайым-қайғысы жоқ, аспанға қарап аяғын айқастырып жатқан бейуайым жандар ғана өмірді сүйгіш-ақ. Қайғыру мен күрсіну өмірден түңілгендік емес, өткенге опыну, күйіну. Өмірден түңілу деген битке өкпелеп тоныңды отқа өртегенмен бірдей, сенің оныңмен өмірдің ештеңесі кетпейді, тұзы кеміп, гүлі солмайды, о дүниеге бару қашан болса да кеш емес қой, тіршілігің барда отты да, суды да кешіп көр. Оның үстіне, өмірден түңілетіндей қылмысым жоқ, мен бар болғаны талай жылдан бері іште тұншығып, бас көтерейін десе ар мен адамгершілікке қарайлап бата алмай келген сезімімді алғаш рет ар тұтқынынан босатып, еркіндікке шығармақ болдым. Бар кінәм осы… — Мен оны жақсы түсінемін, Сафура апай, айтпасаңыз да түсінемін. Құдай үшін иланыңыз, сізді табаламаймын, кінәңізді өзім де біле бермеймін, әйтеуір бар білетінім — сізді қаралағым келмейді. Жалған айтты десеңіз, жалтарып айтты дерсіз, мендегі шындық осы ғана. Ал, иланбаймын десеңіз, ерік өзіңізде, өз пікіріңізде қала беріңіз. Бірақ, неге екенін білмеймін, сіздің түпкілікті жат жандық болып кетсеңіз де Құлахмет ағайды жүрек түбінен лақтырып тастап, жадыңыздан өшіре алмайтыныңызды сезгендей болушы ем. Әулие екенмін деуден аулақпын, сіздің осылай бір келіп кетуіңізді күтіп те жүрдім. Жүріңіз, үйге кірелікші, біз көп тұрып қалдық қой, Құлахмет ағай да қайда кетті деп шыдамсызданып жатқан шығар. Сафура пальтосының ішкі қалтасынан орамалын алып жасын сүртті. Осы орамалым көз жасымды сүртумен-ақ шіритін шығар әсте… Жүр, ердей келген соң көріп кетейін. Бірақ, келгенімді сездіруші болма. Бірер минуттан кейін қайта шығамын, егер мүмкіндігің болса бірге шық, тағы да айтар сөздерім бар. — Қалауыңыз білсін, Сафура апай. Сафура ішке кіріп, Құлахмет жатқан бөлменің есігіндегі пердеден оған біраз уақыт қарап тұрды. Мен одан көз алмадым. Оның сарғыш пердені ұстап тұрған саусақтарының дірілдеп бара жатқанын көрдім, пердені қайта түсіргенде ақырын ғана күрсініп, әлдене деп күбір ете қалганын естідім. Бұл жолы жанарында жас жоқ еді. Ол бірер минуттан соң қайтып шығамын десе де, кір басқан ыдыс-аяқтар мен киімдерді көріп, пальтосын шешті. Құлахмет есітіп қоймасын деп қауіптеніп, тысырын сездірмей бәрін тез-тез жуып шықты. Мен Құлахмет ағайдың қасында отыра тұрдым. Ол «әлгі келген адам кім, сен неге сонша кешіктің, өзінің үні менің Сафурамның үніне ұқсайды екен» деп тынымсыз
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53