де шампан ішті, аппақ білегімен бәрінің де мойындарынан құшақтап жүріп би биледі. Ол ешкімге қарсылық көрсеткен жоқ және де өзіне ықылас танытып жүрген жігіттердің қайсысы жақсы, қайсысы жаман, ол жағын да ой сарабына салып жатпады. Әйтсе де, Сафура олардың бірде-бірін ұнатқан жоқ. Осы кезге шейін ол күйеуім бар екен-ау деп ойламаса, енді өзге біреуді ұнататын кезі келіп жеткенде, кешкілік үйге оралып, күннен-күнге жүдеп бара жатқан Құлахметті көріп, жаманды-жақсылы өзінің тағдыр жазған күйеуі осы екенін еске алатын. Ал Құлахмет әйелінің барған сайын өзінен алыстап, жат болып бара жатқанын анық сезіп жүрді. Әйтсе де, әйелім мені ақыры бір күні тастап кетер-ау деген ойға оралмады, оралғысы да келмеді. Бұл жайлы ойлау оған сұмдық қорқынышты боп көрінді. Сөйте тұра ол Сафураны кінәлаған жоқ. «Ол адал ғой, ол мейірімді әйел ғой! Қай-қайдағы арам ой есіме қайдан түседі?» — деп керісінше өзін қаралайтын. Кейде ол шалқасынан түсіп, Сафураның бұрынғысынан толықсып, ажарланып кеткенін, үйге келгенде өзін көзге де ілмейтінін еске түсіргенде, ішкі дүниесі өртеніп бара жатқандай сезінетін-ді. Ол өзі байқаған осы жәйттердің бәрін Сафураның алдына жайып салып, ерлі-зайыпты боп тұру-тұрмауларының басын біржола ашып алғысы да келді. О баста әйеліне қарап ешқашан зекіп сөйлеп көрмеген Құлахмет, бұл жолы да, әсіресе, әйелі өзін біржола билеп-төстеп алған шақта мұндай жәйттің ұшын да шығара алмады. Құдай-ау, осы ойын айтпақ боп қаншама рет оқталып көрмеді десеңші! Бәрі де іске аспады. Сафура оған тіктеп қарағанда байғұс Құлахмет не істерін білмей тұла бойы қалшылдап, күні бойғы құрған жоспарының қайда ғайып болғанын сезбей де қалатын. Сафура өзінің әйелі боп қала беретініне ақыры Құлахмет шек келтіре бастады. «Ол басқа күйеуге тиеді! Ол менің көзіме шөп салады! Жаратқан-ау, бұл неткен қорлық, неткен мазақ! Сонда қалай ғана жер басып тірі жүрмекпін мен?» Жанын жеген азап пен қорлыққа төзбей, жанарынан моншақ-моншақ жастың ыршып кеткенін өзі де байқамайтын. Ендігі оның бар үміті — Нәзікетте ғана қалды. «Мүмкін, Нәзікетті тастап кете алмас, қанша дегенмен анасы ғой». Ол қызын жетектеп күн ұзақ қаланы аралатты, балмұздақ әперді, қайыққа мінгізді. Сонан соң бақ ішіндегі көгалға отырып, соғыс кезіндегі бастан кешкен уақиғаларын айтып берді. Нәзікетке ең бір әсер еткен нәрсе де осы еді. Әкесінің қорқынышты әңгімесінен денесі түршігіп, жас қыз оған тығыла түсетін. Құлахмет сөзін бітіргенде Нәзікет: «Папа, папашым менің, өлмегенің қандай жақсы болған!» — деп оның мойнынан құшақтап, қыса түседі. Осындай кездердің бірінде қызынан: «Айтшы, сен мамаңды жақсы көремісің, әлде мені ме?» — деп сұрайтын. Нәзікет мүдірместен: «Сені, папатайым, сені жақсы көремін» — деп жауап беруші еді. Құлахметтің мақсаты да орындалды — ол Нәзікетті
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53