қоса алатынын түсіндім. Әлгінде ғана қайраты таусылып, тұруға мұршасы болмай мына дүниеден өзін тұл жетім қалғандай сезініп, үмітсіз халде жатқан ол алыстағы қызының суретін ғана көріп, сау адамдай сергіп кетті. Әрине, оның бұл сергуінің ұзаққа бармайтынын, мұның бәрі жарқ еткен қуаныш пен алыс бір тәтті үміттің уақытша әсері екенін жақсы білдім. Әйтсе де, адам баласының өмір сүруі үшін қуаныш пен үміт қандай қажет еді! Осы сәтте мен оған осында қуаныш әкелгенім үшін өзімді бақытты санасам, Сафураның бұл үйге келмейтініне оның көзі жеткенде, тіпті, келген күннің өзінде өзге біреуден екі қабат болып оралғанын көріп, Құлахмет ағайдың халі қандай боларын ойлап, денем түршігіп кетті. Бірақ, әзірге біз қуанышты едік. Мен оның осындай сәтін, тіпті, өз қиялымда да бұзғым келмей, алда күтіп тұрған, күн санап асықпай жақындап келе жатқан сол бір жан түршігерлік азапты минуттар жайлы ойлағым да келмеді. Мейлі, уақытша болса да, жалған болса да ол қуана тұрсыншы, адам баласының бақытты сәттері онсыз да аз ғой, тым сирек қой. Және, құдайым-ау, сол қуаныш, бақыт дегеннің бәрі де уақытша ғана емес пе, бәрі де келесі бір сәтсіздікпен ұштасып жатпай ма? Түн жарымы әлдеқашан ауып кеткендіктен біз әрқайсымыз өз бөлмемізге барып жатып қалдық. Көзім ілініп кеткен екен, әлдекімнің есікті жұлқи ашқанынан шошып ояндым. –Құлахмет ағай, бұл сіз бе? — Иә, мен. Боранды қарашы, ұли соғып тұр. Мен сыртқа құлағымды тіктім. Шынында да, қарлы боран уілдеп, үй төбесі мен терезенің жабылмай қалған сыртқы қақпағын жұлқылап тұр екен. — Сіз немене, бораннан қорқасыз ба? — Жо-жоқ, — деді ол менің кереуетіме келіп отырып. –Мен… мен түс көрдім. Сафура келген екен ғой деймін. Ол бұрынғысынан да құлпырып кетіпті, бірақ, екі көзінен жас парлап тұр. Ол мені көрмейді. Екі қолын міне, былай етіп созып алып: «Құлахме-ет, қайдасың!» — деп айғайлайды. Мен: «Мұндамын, көгершінім, мұндамын» деп жауап беремін. Ол маған сонда да бұрылып қарамай айғайлай береді. Бір кезде жетіп барып қолынан ұстаймын. О-о, сұмдық-ай десеңші, оның әлгінде жас сорғалап тұрған екі көзі ағып түсіп, орнында үңірейген қуыс қана қалыпты. Мен қорыққаннан айғайлап жіберіп, шегіне беремін, ол қолын созып жақындай түседі. «Жарығым-ау, сен не боп кеткенсің, көзің қайда? — деймін қалшылдап. «Мен оны өзім ойып тастадым. Түк те ауырмайды екен. Содан бері ештеңе көрмеймін, жаманды да, жақсыны да көрмеймін, — деп ол жақындап келеді. — Міне, құлағымды да кесіп тастадым, енді ештеңе естімеймін, өз бетіммен өмір сүремін. Сен де солай ет. Қорқасың ба? Қорықпа, ауырмайды дедім ғой мен саған. Әкел, мен ойып тастайын». Менің Сафурам күлімсіреп, екі саусағын көзіме төндіріп
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53