жылдай боп көрінетін ғұмырымызды ә дегенше-ақ сипап өтетін уақыт атты бар болғыр қайғы дегенді қас қаққанша-ақ көңілден өзі өшіріп ұмыттырмас па еді, ескіртпес пе еді! Уақыт — ханның да, қайыршының да, баршаның әміршісі ғой, бұлқынар едік те, асауға құрық түскендей шарамыз таусылған соң көнер едік те. — Сен неге үндемейсің, — деді бір кезде Құлахмет ағай басын көтеріп. — Менің… не деуім керек, не айтамын сізге? — Сафура… — Иә… Сафура келген. Мен оны жаңа ғана шығарып салдым. Іштей арбасып, оны да, өзімді де азапқа салғанша, шындықты жасырмай айтып, оның көзіне бұдан кейін тура қарағым келді. Құлахмет ағай өз құлағына сенерін де, сенбесін де білмей қос жанары ұясынан шығардай боп селтиіп ұзақ уақыт тұрды да «Сафура, көгершінім-ау!» деп айғайлап жіберіп, бөлмеден жүгіре шықты. Сыртқы есік сарт етіп жабылғанда ғана мен оның іш киіммен далаға шығып кеткенін біліп, үй құлап келе жатқандай соңынан жүгіре жөнелдім. Құлахмет ағай сыртқы қақпаның алдына барып, тұсарлыққа жетіп қалған қар үстіне құлап түсіпті. Мен оны көтеріп әкеп төсегіне жатқыздым да, тез-тез киімін ауыстырып, көршілерге жүгірдім. Бір адам қала тұрып, дәрігер шақырмаса оның тағы да далаға шығып кетуі мүмкін. Дәрігер шақырып қайтып келгенімде екі көрші еркек келіп, оны көрпемен қалың етіп жауып тастапты. Құлахмет ағай әлі сандырақтап жатыр екен. — Періште адам еді, қор болды-ау байғұс, — деді екі шалдың бірі. — Өлейін деп жатса да әйелінің атын айтып сандырақтайды. — Әйелі деп қайтесің, — деді екіншісі қолын сермеп, — сайқал демеймісің. Мұны осындай халге жеткізген сол жезөкше. Бұл қаланы былғап болды да екінші қалаға ауысты. Аман болса ол жақта да талай әйелдің баласы әкесіз қап, талайы тірі жесір отырған шығар. — Қатын дегеннің қай-қайсысы болса да осы ғой. Қалтада ақшаң, басыңда бедел болмаса төсегіңнің сууы оп-оңай. Анау Бестөренің баласын қарамаймысың, орнынан түсіп, жұмыссыз қалып еді, мойнына жыландай оралып жүрген қатыны басқа біреуге тиді де кетті. Кейіннен іс қайта қаралып, ақталып шықты. Сонан кейін не болды де? Бір күні баяғы қатыны диуана құсап сүмірейіп келіп тұр дейді. «Өмір дегенді түсіну қиын екен, қателесіппін. Жаза баспайтын пенде бола ма, кешір мені» дейді. «Өмір дегенді түсіну қиын екен» деуін көрдің бе, сайқалдың. Ондайлардың бәрі әліне қарамай өмір жайлы толғанғыш келеді, тағы да. — Олар қайта қосылды ма? — дедім шыдай алмай. —Неғыл-ға-ан! Бестөренің баласы ондай емес, ит қосып куып шықты тура. Онда да дәл осындай боран еді. Содан кейін қатыны қарасын батырды. Не бетімен келеді?! — Қатыгез екен. — Кімді айтасың? — Әлгі Бестөренің баласын айтам. —Неғылған қатыгездік. Нағыз
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53