аңырып тұрған екінші көрші Құлахмет ағайдың жанына жетіп барып: — Кешір Құлахмет! Қайдағы жоқ қысыр әңгімені қозғап нем бар еді, мені ұрып өлтіретін адам жоқ, — деді дірілдеп. — Ә-ә, сіз бе едіңіз, Жұмеке. Кешірем ғой, өмірде кешірілмейтін не бар дейсіз. Тәйірі, кешірмегенде оны шауып алармысың… Бірақ лажы болса ешкімнен кешірім сұрамау керек қой… кешірім сұрайтындай қылмыс жасамау керек. Айтыңызшы, менің Сафурам әлгі кісі айтқандай шынымен күнәкар ма? — О не дегенің! Олай деп… құдай сақтасын… — Өтінемін сізден, сол құдайыңыз бұдан былай да сақтай берсінші. Оған тіл тигізбеңдерші. Жұмыр басты пендеміз ғой бәріміз де… — Дегенің болсын. Ал, өз басым… әлгіндей деп ойлаудан аулақпын. — Онда, тілеуіңізді берсін. * * * Құлахмет ағай ауруханаға түсті. Мен оның артынан үзбей барып тұрдым. Кейде ол: «Қолың тимейді ғой, уақытың тығыз болса жиі келмей-ақ қой» дейді. Ал, бір қауырт жұмыс киіп кетіп, екі күн көрінбей кетіп, үшінші күні барсаң «келдің бе, әйтеуір. Сенен басқа жанашырым болмады-ау» деп қамығып қалады. Қалай бармассың! Бір күні келсем ол күндегісінен де әлсіреп қапты. Мен барғанда ақырын көзін ашып: «Жұмысың қалай?» деді үйреншікті әдетпен. «Жақсы ғой». «Әке-шешең аман ба?» «Шүкір». «Хат жазып тұрасың ба?» «Әлбетте». «Ал, өзіңіз қалайсыз?» Ол әлсіз қолдарын сәл көтерген боп, «осы ғой» дегендей еріндерін күбірлетеді. — Сапар, сен хат жазшы, — деді бір кезде ол. — Қайда? — Орынборға. Өзім айтып отырамын. — Сіз әлсізсіз ғой, басқа бір кезде жазсақ қайтеді? — Жоқ, қазір. Өзім жазбасам, олардың хабарласатын түрі жоқ. — Жарайды, айтыңыз. — Мен қағаз-қаламымды дайындадым. Құлахмет ағай біраз ойланып жатты да: «Құрметті Әбсамат!» деді. — Жаздың ба? — Иә. «Аман-есенсің бе? Бала-шаға аман ба? Қызметің бұрынғыша ма? Әбсамат-ау, неге хат жазбай кеттің? Тіршілік шіркін адамға бауырды да ұмыттырады екен ғой. Көріспегенімізге тоғыз жыл болыпты. Содан бері екі-үш-ақ рет хат жазысыппыз. Есіміз кіріп, азамат болғанымыз-ау, бұл да боса! Балапан басымен, тұрымтай тұсымен, әркім өз бетінше жанталасып жатыр… Қой, құрысын бәрі де, тек, қайда болсақ та аман болайықшы, айтып-айтып келіп тірелетін, көңіл жұбататын жеріміз де осы «аман болайықшы» ғой. «Ағайынды құдай алыстан сыйластырсын» деп қазақ бекер айтпаған шығар, сол мақалды екеуміздің бұзып алмай жүргенімізге шүкір. Иә, денсаулық қалай? Баяғы терезе сындырып, мысықтың мұртын өртеп жүретін Әнәпия сырықтай жігіт боп кеткен шығар? Ол мені ұмытқан жоқ па? Соңғы кішкентайлар нешеу, олардың аттары кім — оны да білмеймін. О, құдай-ай десеңші, не боп барамыз түге? Мен тіпті, сенің әдірісіңді де ұмыта жаздаппын. Бәлкім, осы уақытқа дейін басқа үй алып кеткен шығарсың да, бұл хатым сенің
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53