өзіне біржолата қаратып алды. Бірақ бұл да оның үмітін ақтай алмады. Қайта Сафурамен арақатынасын бұрынғысынан да шиеленістіріп жіберді. Ол енді Нәзікетті балалар бақшасына өткізіп, Құлахметтің соңғы алданышы, соңғы қуанышынан да айырды. Байғұс Құлахмет мұның бірде-біріне қарсылық білдіре алмады. Сафура алғаш рет балалар бақшасына тапсырғалы Нәзікеттің қолынан жетектеп бара жатқанда бауыр еті езіліп, іштей егіліп тұрған Құлахмет әйелінің соңынан есікке шейін келді де, естілер-естілмес етіп қана: «Сафура-ау, мен ше? Мен… мен не бітірмекпін?» деді. Сафура тіл қатқан да жоқ. Қызының қолынан жұлқа тартып, қақпа есігін сарт еткізіп бір-ақ жапты. Жүрегіне тебен қадалғандай Құлахмет селт ете түсті де, сол орнында тас мүсіндей қатып қала берді. Осыдан бастап ол көп сөйлемейтін болды. Ұзақты күнге қолына кетпенін алып, жалғыз қолымен бақшаны күтіп-баптаумен жүреді. Дем алмайды да, ісі де өнбейді. Тіпті, тамақ та ішпейді. Кейде мені қасына шақырып алып: «Қалай, жұмысың ауыр ма?» — деп сұрайтын еді. Ауыр болса да, жеңіл болса да «жоқ, қиын емес» деп жауап беремін. Сонан соң ол жеміс ағаштарына, тал арасынан шұрық тесік боп көрініп тұрған көгілдір аспанға қарайды. Ауыр бір дем алып болған соң: «Әне, көріп тұрсың ба, анау бір шие ағашының түбіндегі… жоқ, сен басқасымен шатастырғалы тұрсың, жабайы итмұрынның қасындағы емес, одан арырақ, сексеуіл сияқты арбиып өскен шие ағашының жанындағы алманы көріп тұрсың ба, дәл сол алманы Сафура екеуміз үйленген кезде отырғызған едік. Онда… екеуміз де жас едік… Сафуражан болса, періштедей сүйкімді, көктем құсындай жеп-жеңіл, үстіндегі шағаланың қанатындай ақ көйлегін кір шалмайтын шағы еді. Менің Сафурам әуел бастан-ақ нәзік қой, аппақ саусақтары сынып кетердей майысып шұқыр қазатын. «Бе-еу, Сафуражан-ай, — дейтінмін, сен алақаныңды ойып аласың, маған бер, маған түк те етпейді. Сонан соң ол сыңғыр етіп бір күлетін де, ағашты ұстап тұрушы еді. Мен топырақ тастаймын. Жүрші, мен ерінбей-ақ сол ағашты көрсетейінші саған». Құлахмет екеуміз әлгі ағаштың қасына барамыз. Ол алма ағашын алақанымен сипалап, «Сафуражан да кексе тартты, ол да өзгерді», — дейтін. Екеуміз бақ ішіндегі сәкіге кеп отырып темекі тұтатамыз. Ол тағы сөйлейді. Бақтағы барлық ағаштың тарихын айтып шығады. Бәрін де Сафурамен байланыстырып бітіреді. «Ол кезде оның періштедей сүйкімді, көктем құсындай жеп-жеңіл»… деген өзінің ең жақсы көретін, аузынан түспейтін сөзін қайталаумен болады. Ал Нәзікет жайлы сөз болса кенет қабағы салбырап, үн-түнсіз қалады. Әйтсе де, ол әйелін өлердей сүйетін еді. Оның әрбір сөзінен, әрбір емеурінінен Сафураға деген шексіз махаббат лебі есіп тұратын-ды. Әрине, оның бұл махаббаты лапылдаған асау сезім емес, жалыны өшкен, әйтсе де, сол жалыны о баста сөнбей тұрып Сафураға өзін біржолата байлап берген махаббаттың шарпуы еді.
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53