құдіретті, қандай әлсіз еді! Бұлтартпас өлімнің жақындап келе жатқанын еске алғанда Құлахмет ағай өмірден түңіліп кей сәттерде сол өлімнің ертерек келуін тілейтін, «менің өмірден алар еншім — азап қана, рахат деген бұйырмаған» дейтінді, ал, осы ойының бәрі бір сәтке естен шықса алдағы күннен жалтақтап, жаңа сәуле, жаңа үміт дәметеді. Дүниеге келгенде жылап туылатын адам, тым болмаса кетерінде жылап кетпей, күліп кетуді көксеп, ақтық демі біткенше өмірден жақсылық күтумен болады ғой. Сараң өмірдің сан жетпес ғасырлардан бері ойланып-толғанып, өлшеп-пішіп, енді ғана сыйлаған қамшының сабындай қысқа бес күн жалғанында шын бақыттың дәмін бір рет татқысы келмейтін жан өткен бе? Барлық жұртқа тән бұл қасиет Құлахмет ағайда неге болмасын. Осы сәтте оны құшақтап сүйгім келді, егер еркімде болса, болашақ бақытымнан ойып алып оған сыйға тартқым келді. Өйткені ол қанша түңіліп сөйлесе де өмірді өлердей сүйетін еді. Егер ол ертеңгі ғұмырынан қуаныш нышанын сезетін болса, төсек тартып жатқан жерінен ұшып тұрып барлық сырқат атаулыны денесінен сыпырылған көрпедей ысырып тастап, талқаны таусылғанына да қарамастан өмір сүре беретіндей көрінетін. Амал не, өз бақытымнан ойып беру қолдан келмеді, тіпті, оның бір тілегін қабыл алып, үйін сатып алуға да шамам жетпеді, алыстағы қол жетпейтін нәрсеге ғана жомартпыз. Сонымен, сүйікті Құлахмет ағайым көшетін болды. Бір қуаныштысы сол, дер кезінде үйді сатып ала қоятын адам табылмады да, кесілген нарыққа келісетін кісі болса Орынборға тез хабар беретін боп осы үйде уақытша тұрып қала бердім. Онымен айырылысу маған өте ауыр болды. Әне, ол да менің қасымда тап бір ұзатылатын қыздай мұңайып, арық саусақтарымен дымқылданған жанарын сүртіп отыр. Мен оны бұрынғымнан он, жүз есе артық жақсы көріп кеттім. Адам дегеннің әлсіздігі де, басына күн тумаса еш нәрсені терең ойламай, бейғам жүре беретіндігі де осы екен-ау. Екеуміз де ешқашан айырылыспайтындай, шайтан боп тірі жүре беретіндей, тіпті, қанша ұзақ жасадық дегенімізбен бір-бірімізге уақытша ғана қонақ екенімізді жайшылықта естен шығарып, кей сәтте оның «көгершіндерім, періштелерім» деп езіле беретін мінезін ұнатпай, онымен сөйлеспестен өз бөлмеме кіріп жатып алушы едім. Сол кезде екеуміздің ара қатынасымыз ақыры бір күні еріксіз үзілер-ау, біріміз ойға, біріміз қырға кетіп, мына жарық дүниеде енді қайтып кездеспей кетуіміз мүмкін-ау, сондықтан аз тұрсақ та сіз-біз десіп қана ғұмыр кешейікші деген ой естен шығып, сыйласа да бермеген сәттер болды. Мұны неге бұрын ойламадым екен? Адам баласы бір-бірімен кеше танысып, бүгін қоштасқалы отырған қонақтардай сыйласып өтсе ғой айырылысар сәтіңде де, тіпті, мәңгілік көз жұмғанда да өкінішсіз өтеді екен-ау! Мұны да кеш ұғыппын, бәлкім, тіршіліктің болымсыз күйбеңімен жүріп, бұл да тағы ұмытылып кетер. — Әне бір алманы жаңа
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53