өтеді. Сол ғұмырыңда оған бәрі де — жақсы тұрмыс, жақсы жар, адал дос, баянды бақыт, бәрі-бәрі де қажет. Сол жолда ол жаңыс басады, қателеседі. Сонда адам бір-бірінің қолтығынан сүйемесе, оған демеу болмаса, оның несі адам, несі адамдық? Қателіктің де екі түрі бар: бірі — білмей қателесу, екіншісі — біле тұра бұра тарту. Ылайым құдай бізді соңғысынан сақтасын, ал біріншісін жолға салу соңғысынан жеңілірек. Осыған тірелгенде мен кімді кінәларымды білмеймін. Сафураны ма, әлде Құлахмет ағайды ма? Егер осы әңгімені сырттай есіткен болсам, сөз жоқ Сафураны опасыз, бас қамымен кеткен жүрексіз дер едім, құдай-ау, тіпті, алғашқы кезде солай деп ойладым ғой. Ал Құлахмет ағайды әйеліне ие бола алмаған, жалғыз қызына әке болып жарытпаған ынжық дер едім. Жо-жоқ, екеуі жайлы мұндай ойдан мен тап қазір мүлде аулақпын. Олардың екеуінде де өмірге деген құштарлық, талпыныс жатқан жоқ па? Бірінің талпынысы зуылдап өтіп бара жатқан өмірдей буырқанды да, саябыр тапты. Өзінің бақытқа қолы жеткенімен жүрегіндегі азап пен аяушылық мәңгі өшпейтінін, өзін өмір бойы қинап өтерін сезді. Ал, Құлахмет ағай болса… Ол, ол жайлы мүлдем басқаша. Ол Сафураны өлердей сүйді, өз өмірінен де артық сүйді. Ол өз бақытын Сафурадан ғана тапты. Сондықтан, ол қылмыс жасаса да Сафураны «періштем, көгершінім», деп атай беруге дайын. Мейлі ол мұң тастап-ақ кетсін, өзге біреуге қосылып, іздеген мақсатына жетсін, бәрібір, Құлахмет ағай бұл дүниеден соны ғана сүйіп өтеді. Мен есі ауысқан кісіше орнымнан атып тұрып, шам жақтым. Ішкі дүниемде дүлей дауыл ұйытқығандай, өзіме-өзім сыймай бара жатқан сияқтымын. Белгісіз бір күштің құдіретімен столға кеп отырдым да, хат жазуға кірістім. «Сүйікті Сафура, — деп бастадым хатты. — Сүйікті дегеніме ренжи көрмеңіз. Мен сізді сүйемін, мен сізге ғашықпын. Иә-иә, сіз сияқты адамды сүймеу деген күнә ғой. «Мына пәтерші есінен ауысқан шығар, амандық-саулық жоқ, ә дегеннен ғашықпын дегені несі?» деп танданып та отырған шығарсыз. Танданыңыз, таңдана беріңіз! Есіңізде ме, айлы түн, есік алдындағы шайла іші… Сіз қызарып кеттіңіз бе? Қайдағы бір өткінші жауындай өте шыққан оқиғаны еске салғаным үшін кешіріңіз. Мен сол түнді әлі ұмытқан жоқпын, дәл жаңа ғана басымнан өткергендей көз алдымда тұр. Ол түн менің өле-өлгенше есімнен кетпейтін ең бақытты түнім екенін мен тап қазір сізге хат жазу үстінде ғана сезініп отырмын. Осындай бақытты минуттардың енді қайтып оралмайтынын жақсы білемін, сол үшін өкінемін де. Сіз қандай аяулы, ақылды әйелсіз, Сафура! Ой, тәңірім-ай, мен сізге мүлдем басқа жайлы жазбақ едім, не деп барамын бұл! Адам не деген сабырсыз еді, мен өзімді-өзім ұстай алатын емеспін ғой. Ақыры мен жалғыз қалдым. Құлахмет ағай да бұл үйден
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53