соң менің осы ойымды растағандай Сафурадан сарыла күткен хат та келді. «Өмір не деген қызық, — деп бастапты ол хатын ә дегеннен. — Иә-иә, не деген қызық еді! Сен танданып тұрған шығарсың. «Егер бұл сөзді басқа біреу айтса жарасар еді, саған сиырға ер салғандай ерсі емес пе?» деп те ойларсың. Жо-оқ! Мен өмірге ешқашан да өкпелемеймін. Не деп өкпелемекпін? Ол маған сөйле деп тіл берді, көр деп көз берді, ойла деп ақыл берді, қызығын көр деп ғұмыр берді, сезін деп жүрек берді. Мұның үстіне қосып «бақыт бер» деп айтуға қалай ұятым барады? Бір адам үшін мұның бәрі тым көп емес пе? Ал, көпсінбеймін дейді екенсің, өмірдің өзі сыйлаған әлгі қасиеттерін пайдалана біл, ал, қолың жетпейді екен, өзіңнің өмір сүре алмайтындығыңнан көр. Сенің хатыңды алған күні таң атқанша көз ілмей шықтым. Құдайым-ау, сен не боп кеткенсің, бірді айтып бірге көше беріпсің, бұрынғы ұстамдылығың, сабырлығың қайда, әлде, біз сияқты ол да тұс-тұсқа шашырап кетті ме? Қайдағы бір айлы түнді айтып, «ол менің ең бақытты түнім еді» депсің, әсте, сен маған хат жазғанда шарапханадан шығып жазған шығарсың? Осы сен маған ғашық боп жүргеннен саумысың өзің? Рахмет саған. Жабырқап жүрген көңілімді алашадай бір сілкіп, езу тартқызғаның үшін рахмет! Бірақ, сен сүйе бер (әрине, басқаларды), ғашық бола бер. Дәл осы хатындағыдай албырт, дегбірсіз, сабырсыз махаббатпен сүй. Ал ол қыздың ақыл-есін байқап, тұрақты бола ма, болмай ма, үйлі-баранды, балалы-шағалы өзіме, ағайын-туысыма жаға ма, жақпай ма деп көз жеткізіп сүю — махаббат емес, залымдық. Ғашықтық көзсіз болу керек. Бақытыңды табарсың, таппассың, оны кейін көресің. Есесіне сен шын ғашық болу дегеннің не екенін ұғынасың, соның өзі бақыт. Ал мен… мен олай ете алмадым. Кейінгі оянған сезімім тым есейіп кетіпті. Ол таңғы шықтай мөлдір емес, залымдықпен, ызамен, белгісіз бір қапамен астасып жатыр: Енді маған әуре болудың қажеті жоқ. Жұртқа осы күлкі болғаным да жетер… Сен менің қазір қандай халде жүргенімді түсінсең! Жұрт көзіне көрінуден қалдым. Бәрі мысқылдап, келеке етіп тұрғандай болады. Тіпті, өз үйіме де жеккөрінішті боп, олардын арына дақ салып, беттеріне шіркеу боп біттім әбден. Көкірегімді ыза кернеп, кейде құлақ естіп, көз көрмеген бір қиянға қаңғып кеткім келеді. Сенен хат келгенде қуануымның бір себебі де осы болды. Жан досым, сырласым келгендей, хатынды оқып отырып жылап та жібердім. Өмір дегеннің өзі де кездейсоқ құралады екен-ау! Қарашы, осыдан екі-үш жыл бұрын ғой біз бір-бірімізді мүлде білмейтін жандар едік. Біз сияқты бір адам мына жердің бір нүктесінде тіршілік етіп жатыр ма-ау, жоқ па-ау, оны ойлаған кім болар еді. Енді келіп мүлде
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53