басып, таныс басқыштың екі-үшеуінен бір-ақ аттап, есікті жұлқа ашқанымда, өз көзіме өзім сенбей, босағада қимылсыз тұрып қалдым. Өз үйінің суық еденін құшақтап, Құлахмет ағай етпетінен түсіп жатыр екен. Мен кіріп келгенде ол орнынан атып тұрып, маған қарай ұмтыла берді. — Бауырым менің, жақыным менің! Мен сені… мен сені кетіп қалған шығар деп ем… Осында екенсің ғой, иесіз тастамаған екенсің ғой… Біз ұзақ көрістік… Сол түні екеуміз де көз ілмедік. Өткен-кеткен әрбір оқиғаны бір-бірімізге жыр ғып айтып жатырмыз. Бұл түн — біздің тағы бір бақытты түніміз еді. Бүршік атқан алма бағының арасын көктемнің салқын лебі аралап жүр. Аспанда шыпырлаған сансыз жұлдыздар. — Өз шаңырағың қандай ыстық, — деді Құлахмет ағай аспанға қарап, пальтосын қымтана түсіп. — Мен анда жүріп сағыныштан жарыла жаздадым емес пе? Бәрі жатсынып, тосырқап тұрған секілді. Ал мұнда… мұнда бәрі сұлу, бәрі жақын, тіпті, аспаны мен жұлдыздары да таныс. Шындығында да, бүгінгі түн тамаша еді. Салқын ауамен кеуденді кере дем алып, шыпырлаған жұлдыздарға, бүршік атып келе жатқан ағаш бұтақтарына, алдыңғы екі аяғына иегін қойып, көзін жұмып жатқан сары төбетке, алыста қарауытқан тауға қарап отырып жер бетінде өмір сүріп жүргендігің үшін, сол сұлулықтарды сезіне алатын адам болып жаралғаның үшін өзіңді бақытты сезінесің, жүрегіңе әлдеқайдан қуаныш құйылып жатқандай болады. Осындай сұлулықтың бәрін ақыры бір күні көре алмай, сезіне алмай мәңгі көз жұматының еріксіз еске түсіп, ақырын ғана күрсінесің. Мұндай сәттерде адам жаны тым нәзік, сезімтал, мейірбан боп, жүрегіңде мысқалдай да реніш пен жамандық атаулыға орын қалмайды. Біз таң атқан соң қалжырап кеп, жылы төсекке қатарласып жата кеттік. — Құлахмет ағай, сіз ол жаққа қайтып бармайсыз ба? — Жоқ. Айтпақшы, үйді сатуға келісіп қойған жоқсың ба? — Әзірге алушы табылмай жатыр. — Жақсы болған екен. Ал, Әбсамат бар ғой, осы үйдің ақшасына екеуміз машина сатып аламыз деп күтіп-ақ жүр еді. Бірақ, маған машинаның керегі не? Қой десем де болмайды жоқ, сен жаяу жүрсең шаршайсың, одан да машина алғанымыз жақсы, саған ол үйдің керегі қанша, бірге тұра береміз» дейді. Қайда-а-ан! Әйелі, бала-шағасы, өз жора-жолдастары бар… қиын ғой бірге тұру. Екі-үш айға әрең шыдаған жоқпын ба? Кетемін дегенімде Әбсамат қатты ашуланды. Ұрысты ма-ау әйтеуір, бірақ, бірін тыңдамадым. Ешқайсысы вокзалға да шығарып салған жоқ. Сол күні кешке көрші, қолаңдарды шақырып, Құлахмет ағайдың келу құрметіне кішігірім той жасап жібердік. * * * Біреуге шабан, біреуге шапшаң көрінетін күнде асықпай жетелеп біздің қалаға мамыражай көктемді жеткізіп тастады да, ертеңін бүгінге, бүгінін тарихқа айналдырып, тоқтамастан ілгері жылжи берді. Құлахмет ағай келген күннің ертесіне-ақ мен Сафураға телеграмма беріп,
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53