ендігі хатты қалалық почтаға жіберіп тұруын сұрадым. Құлахмет ағайдың тыныштығын бұзғым келмеді. Өстіп жүргенде біздің үйге де аспаннан түскендей күтпеген қуаныш сарт ете қалды. Бұл қуаныштың өзі Құлахмет ағай үшін біртүрлі өрескелдеу басталды: Әскери комиссариаттан шақыру қағазы келгенде ол: «Сапар-ау, мыналар мені әскерге тағы алғалы жүр ғой деймін» деп кеңкілдеп күліп алды да, иығын бір бүлк еткізіп қақпадан шығып кетті. Қайтып келгенінде мен оны танымай қалдым. Екі беті балбұл жанып, суалған жанарына әр кіріп, шексіз бақыттан басы айналған кісідей табалдырықтан аттай бере теңселіп тұрып қалды. Қалың тұман арасында жүргендей екі қолын қарманып, қарсы алдында тұрған мені байқамаған бойы өз бөлмесіндегі төсекке барып, шалқалап құлай кетті. Сол қалпы төбеден көз алмай күлімсіреп ұзақ жатты. Әуелгі кезде мен оны мас екен деп ойлап қалдым. Ол мені дауыстап шақырып алды. Мен қасына жақындадым. Ол күлкісін тыйып, жүзіме тесіле қарап жатты да: — Мен… мен әлі керек екенмін ғой, — деді сыбырлап. Мен дәнеңе де ұқпай қалдым. — Мені ұмытпапты, Сапар… Көмескі болса да менің өмірімнен бір із қапты. Мен енді өкінбеймін! — Түсіндіріп айтыңызшы, Құлахмет ағай, не деп жатырсыз? Ол плащының омырауын жаймен ысырып, костюмінің кеудесін ашты. Мен оның омырауынан жалт-жұлт еткен медальді көрдім. Жеңістің жиырма жылдығына берілген кәдімгі медаль! Осы бір оқиға Құлахмет ағайдың бүкіл болмысына өзгеріс енгізіп, бойына жаңа күш, жаңа қайрат қосып кетті. Осыдан бастап ол ыңылдап ән айтып, көңілді жүретін болды. Күні бойы тыным таппай, алма ағаштарын суарады, шөбін жұлады. Тозығы жеткен ескі қақпаны қайта жаңартып, көк сырмен бояп қояды, шіри бастаған қаңылтыр шатырды ауыстырып салды, иттің ұясын да жаңалады. Осыдан бірнеше ай бұрын мен оны өліп қалатын шығар деуші едім, жоқ, ол қайта жасарған сияқты. Мен Құлахмет ағайға қарап тұрып, қуаныш дегеннің әсіресе, елеусіз, кішкентай жандар үшін қаншалықты қымбат, қаншалықты қадірлі екенін ұғындым. Үйде қол қусырып отыра беріп не бітіремін деп ол трамвай-троллейбусқа билет тексеруші боп орналасты. Екеуміз де кешкілік жұмыстан оралып тамақ ішеміз, есік алдындағы шайла ішінде темекі тартып отырып өткен-кеткенді әңгіме етеміз. — Балжан жайлы айтпай кеттіңіз-ау, Құлеке, — деймін әзілдеп. — Апырмай десеңші! — деп ол рахаттанып күледі! — Мен оны әлі жас шығар деп жүрсем… Балжан, Балжан! Оны саған асыра мақтап та жібердім ғой дейім-ә?! — Күйеуге шыққанын енді үш-төрт ай естімегенде мен оған ғашық боп та үлгерер едім. — Айтарың бар ма!.. Оның уақытша қуанышпен көмескіленген қайғысы мен күйінішінің пердесі бірте-бірте ысырыла берді. Ол жабырқаңқы, жадау күйге қайта түсіп, қысқа өмірінің ту алыс аспанында әрі жат, әрі жақын, әрі қайғы, әрі үміт боп
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53