Балапандарын жетілдіріп болған соң белгісіз жаққа пыр-пыр ұшқан құстың бос қалған ұясындай, дәл қазір оның да жүрегі «махаббат» деген ұғымнан бос қалған болатын. Ол ұя өзін жел ұшырып, тал басынан домалатып түсіріп, біржола тоз-тоз қылғанша баяғы бір бейкүнә сүйкімді құстардың бір кездегі ыстық мекені боп қала береді. Сол сияқты махаббат деген сезімнен айырылса да, «Сафураның жарымын» деген ойдан Құлахмет ажырамаған-ды. Мейлі, Сафура өзін мәңгі ұмытсын, басқа біреумен қол ұстасып-ақ кете берсін, Құлахмет бәрібір оны «Сафурам, көгершінім» деуден әсте айнымас еді. Жаз айының тамылжыған таңғажайып бір күнінде Сафура үйге ойламаған жерден көңілдене кірді. Оған күлкі әдемі жарасатын. Күлген кезде оң жақ қасы сәл жоғары көтеріліп, шиедей еріндерінің ар жағынан тізіліп аппақ та майда тістері көрінетін. Әлденеге шын ықылас танып беріле күлген кезіндегі екі алақанын шарт еткізе соққаны мен екі бетінің балбұл жайнап шыға келгеніне қарап, оны отыз жеті жастағы әйел деп ешкім ойламас еді, және әйел атауларының бәрі Сафураның дәл осы күліп тұрған шағындай болса, оларды өмірге әдемілік ұрығын себу үшін келген екен деп ойлап қалғандайсың. Дәл осындай сымбат пен осындай сүйкімділікпен үйге кіріп келгенде, қаужаң-қаужаң кешкі тамақ ішіп отырған Құлахмет ағай көмейіндегі тамағын әрі қарай жұта алмай түйіліп қалды. Оның қуаныштан айғайлап та жібергісі келді, айғайлай алмады, күлгісі келді, күле де алмады. Орындыққа шегелеп қойғандай әйеліне қарап отырды да қадды. –Папасы, сен неге қарсы алмайсың, Нәзікет келе жатыр, қане, амандас папаңмен, — деді Сафура қызын ішіке алып кірген соң Құлахметке қарай итеріп. — Бар, бар, амандас енді. Нәзікет жүгіріп кеп папасының мойнына асыла кетті. Сол күн — Құлахмет үшін ең бақытты күн еді. Оның жүрегі сол шексіз бақыттылықтан жарылып кетуге аз-ақ қалды. Кешкілік, Сафура хош иісін аңқытып пияз күйдіріп жатқанда екеуміз бақ ішіне барып темекі тартуға отырдық. Ол жөндеп сөйлей алмады. Сөйлеген күнде де тұзсыз илеген қамырдай сөздерінің басы бірікпеді. Оның көзінде төңіректеген жас бар еді. Мен оның не айтарын, ішкі дүниесінде нендей сезім булығып жатқанын анық сезіндім. Сондықтан оны сөзге тартқым келмеді. Ал Сафура Құлахметті қуаныш пен шаттыққа бөлеп, екі күннен соң Атбасарға, төркініне барып қайтатынын айтты. — О, о не дегенің, о не дегенің ақылдым-ау! Бара ғой, бара ғой, туған-туысқаныңды көрме деп қалай айтпақпын саған. Жолың болсын. Бірақ көп кешікпе, күнім, сенсіз маған өмір жоқ екенін өзің де білесің ғой. Сөйтіп, Сафура мен Нәзікет жолға шықты. Жаз өтіп, күз болды. Бірақ олар сол кеткеннен мол кетті. Сафураның қайта оралмайтынына менің көзім жетті. Осылай ойлаған кезде Құлахмет ағайға қатты жаным ашитын еді. Ол күннен-күнге жүдеп бара жатты. Бәлкім, ішкі
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53