— деді күбірлеп. …Мен болған жайды түгел айтып шықтым… Ол есінен айырылған адамдай ұзақ уақыт бойы отырған орнынан тапжылмады. Ләм деп тіл қатпады да. Менің бұл арада бар-жоғыммен де ісі болған жоқ. Бірнеше минуттан кейін: — О, сорлы! — деді дірілдеп, — Мен сені бақытты болған шығар деп жүрсем… Құлахмет ағай жүрегі ұстап, теңселіп құлап бара жатты. Мен столдан қарғып өтіп, оның қолтығынан демедім. — Жібер, — деді ол ақырын ғана. — Қоя бер мені. Мен құламаймын. Құласам да қайтып тұруға үйренгенмін, жібер. Мен оны қайта босатып, одан көз алмай тұрмын. Ол шындығында да құлаған жоқ. Сол орнында ұзақ, теңселіп тұрды да «әкел!» деп маған қолын созды. Оның не сұрап тұрғанын түсіне қойып, қолына хатты ұстата бердім. Ол арық саусақтарымен хатты умаждай ұстап қалтасына салды да, мас кісідей тәлтіректей басып, өз бөлмесіне қарай беттеді. Құлап қалар ма екен деп, соңынан мен де жайлап жылжи бердім. Құлахмет ағай төсегіне гүрс етіп құлап түсті де, жастық астындағы Сафураға деп жазған хаттарын бұрқырата шығарып, оларды жалғыз қолымен мыжғылай берді. * * * — Сафураның келуін Құлахмет ағайдың қаншалықты азапты арпалыспен күткенін еске алудың өзі қиын-ақ. Ол жұмыстан келген бойда шайла ішіндегі төсекке барып сұлық түсіп, аспаннан көз алмай жатып алады. Кенет көрпесі өртенгендей орнынан ұшып тұрып, итке тамақ құяды, сол бойы үйге кірместен бақ ішінде түннің едәуір мезгілі болғанша сенделіп жүреді де қояды. «Пәлен поезбен шықтым» деп Сафурадан телеграмма келген кезде ол сабырынан мүлдем айырылып, адам танымастай өзгеріп кетті. Үйге бір кіріп, бір шығады. «Құдай-ау, ол неге келеді, неге мені азаптай береді! Менің жүрегім темір емес қой» деп маған таяна беріп дауыстап қояды. Біраз уақыт өткен соң: «Қашан деп еді, бүгін бе?» деп қайта сұрайды. Түнгі сағат он болған кезде мен киініп, сыртқа шықтым. Құлахмет ағай үйде қалып, Сафураны күтіп алуға мен ғана кеттім. Уақыт деген өтер емес. Поезд келгенше әлі аттай елу минут бар. Мылжың уақытты асықтырмақ болғандай жүрегім тез-тез соғып, лүпілдеп барады. «Сафура өзгерді ме екен? Ол әрі бұрынғысынша сұлу, тәкаппар шығар? Бұл не? Мен оны шынымен жақсы көремін бе? Иә-иә, оны жақсы көремін, сүйемін оны! Бірақ, ол сезімім кеудемде мәңгі тұншығып, о дүниеге өзіммен бірге кетеді. Мейлі-мейлі, мен бұған да ризамын, мен мұны өле-өлгенімше еске алып тәтті сезімнің құшағында тербеліп өтетін боламын». Сарыла күткен минуттар да артта қалып, Сафураны алып келген поезд перронға кеп тоқтады. Мен сегізінші вагонға қарай жүгіре жөнелдім. Жүрегім тулап барады. Көп адаммен бірге Сафура да түсіп келеді. Ол жерге чемоданын қойып, жан-жағына қарап тұр. «Ешкім келмепті-ау»
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53