екінші орынға ауыстырумен жүр. Бейнебір намаз оқығандағыдай түсініксіз күбірлейді. Сол күбірлеудің ішінен тым болмаса біреуін ұстап қалуға тырысып, бар ынтаммен құлағымды түре түссем де, ешнәрсе ұға алмадым. Есік алдындағы ағаштар күзгі желмен мазасыз шуылдап, жабырқау көңілді онан сайын тырналай түседі. Бір кезде кемпір артына ақырын ғана бұрылып, сол баяғы орнында әлі тұрған мені көрді де: — Сіз әлі кетпегенсіз бе? — деді таңдана. Кемпірдің өзіме қадалған аянышты да жапа шеккен көздеріне көзім түйісіп қалудан сескендім. Сол үндемеген бойда сыртқа шығып кетуге қанша бекінсем де, бейнебір сиқырланған жанша сол орнымнан қозғала алмадым. Және де оны осындай аянышты қалпында жалғыз тастап кеткім келмеді. Әйтсе де, Махамбековке берген бүгінгі уәдем есіме түсе кетіп, сағатыма қарадым. Әлі толық жиырма минут бар. Оның он минутын жолға шығарып тастағанда да, менің еркімде он минут қалады. «Демек, асығудың қажеті жоқ екен. Тіпті, аздап кешіккен күннің өзінде де күте тұруға болады ғой». Бір кезде маған әлдеқайдан жаңа бір ой сап ете түсті. Күтпеген жерден ол сұрақтың ойға орала кетуі мені селт еткізіп, мүлгіген көңілге қуаныш сәулесін сеуіп өткендей болса да, оның орнын сол секундта-ақ батылсыздық сезімі қайта басты. Менен еш жауап болмаған соң, қадала беруді жөн көрмеген болар, кемпір сырп-сырп басып қарсыдағы бөлмесіне кіріп кетті. Қайта шықпай қойды. Мен сол орнымда әлі тұрмын. Көз жанары суалған байғұс кемпірдің аянышты бейнесі мен әр қатпары бір-бір сыр жасырған әжімді жүзі кетпей қойды. Тап осы сәтте Арысқа келіп өткізген тоғыз күннен бері бұл бөлмеге бір де бір бас сұғып көрмегенімді еске алып, оралымсыздығым мен ұқыпсыздығым үшін өзіме-өзім іштей ренжідім де. Бөлмеге әлі шам жағылмапты. Терезені шаң мен аптап кірмес үшін сыртынан жауып қойғандықтан мұнда тастай қараңғы екен. Алғашқы сәтте мен қалай қарай қозғаларымды білместен, табалдырықты аттаған бойда бірнеше минут селтиіп тұрып қалдым. «Ол кісі қайда? Тіпті, дем алғаны да естілмейді ғой!» Сәлден соң қараңғылыққа көзім үйреніп, үй ішіндегі заттар бірте-бірте бозарып көріне бастады. Әуелі төр жақтағы сандық, одан бері қарай үш аяқты стол, тіпті, оның үстіндегі самаурынға шейін қараңдап тұр. Бөлме ішінен ашқылтым сыз иісі сезіледі. «Қалайша, сонда бұл үйдің едені тақтайланбаған ба?» Бір кезде сол жақ қабырғаға қабаттастырыла қойған аласа ағаш кереуеттің үстінде жансыз денедей шоқиып отырған тұлғаға көзім түсті. Электр шамын жаққалы қабырғаны алақаныммен біраз сипалап көріп едім, ешқандай сөндіргіш қолыма соқтығыспады. Менің күні бойғы барлық қимылымды бақылап отырған болу керек, осы тұста кемпірдің: — Бұл үйде сөндіргіш жоқ, — деген сөзін естідім. Оның үні күндегіден қатқыл әрі оқыс шыққаны сондай, мен селк ете түстім. — Сонда қалай жағасыз?
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45