алдыңғы айнасы жаңбыр тамшыларынаң буалдырланып, оны бізге анық көрсетпеді. Әйелдің тұсына жете берген шақта ешнәрсеге көңіл бөлмей, рульмен арпалысып келе жатқан шоферге «тоқтаңыз» дедім. Машина кілт тұра қалды. Бүйірдегі терезе арқылы бір сәтке жалт ете қалған әйел тұлғасы менің көзіме жылы ұшырап кетті. Бірақ қас пен көздің арасында оны қайдан, қашан көргенім есіме түсе қоймады. Әйтеуір әлгі тұлға маған сондай таныс, сондай жақын сияқты елестеді. Біз тоқтаған соң бірнеше адым артта қалған әйел балшықты жерді шылп-шылп басып шофер жаққа таянды. — Ағай, сіз жақын арада босамайсыз ба? Мен ауруханаға асығып бара жатыр едім, — деді әйел ентіккен дауыспен әйнектен үңіліп. — Қызым қатты науқастанып қалып еді? Әйелдің қорқыныштан сұрланған жүзі, тіпті, дірілдеген ерніне шейін маған анық көрінді. Үрей ұялаған қарақат көздері ботаның жанарындай мөлт-мөлт етеді. Ол бір сәтте көзін маған тастады да, селт ете түсті. Күтпеген жерден маған кездесе кеткенінен қысылғандай екі беті албырап шыға келіп, астыңғы ернін тістей қойды. «Құдай-ау, бұл… көрші әйел ғой! Мәрия ғой. Оның, кешегі қызы ауырып қалғаны ма сонда?!» Осы кезде шофердің: «Сіз қалай қарайсыз?» — деген даусы менің аз уақытқа ауытқып кеткен ойымды бөліп жіберді. Қапелімде не деп жауап қатарымды білмесем де «мейліңіз, мейліңіз, отырғыза беріңіз» деген сөздер аузымнан еріксіз шығып кетті. Тіпті, ойланып айтқанның өзінде бұдан басқаша сөйлеу қолымнан келмес еді. Шофер «отырыңыз» деп үн қатқан соң әйел есікті ашып, жасқана кеп арт жаққа отырды. Оның ентіккен тынысы, әрбір қимылдаған сайын плащының судыры, анда-санда пыс-пыс еткен қолындағы қызының дем алысы, бәрі-бәрі де менің дәл желкемнен естіліп түр. Әлдеқалай бір сиқырлы күш матап тастағандай қимылдауға, сөйлеуге де мұршам келмей қалды. — Сіз қай ауруханаға баратын едіңіз? — деді шофер әйелге бұрылып. — Қалалық ауруханаға. Ой, ағай, мүмкіндігінше тезірек жүрсеңіз жақсы болар еді. Баламның тынысы тіпті тарылып барады. Шофер жігіт машинасын кері бұрып алды да, жердің кедір-бұдырына да қарамастан ауруханаға қарай ағыза жөнелді. — Қызыңыз қашаннан бері ауру еді? — деді шофер асфальтқа түскен соң көңілін бір демеп. — Кешеден бері. –Жедел жәрдем шақырған жоқсыз ба? — Жоқ. Айығып кетер деп едім. Түнге қарай тынышталған сияқты еді, таңертең денесі ысып, тамақ ішуден де қалды. — Қандай ауру екенін білмейсіз бе? — Қызылша ғой деймін. Денесінің бәрі бөртіп кетті. — Өзіңізден басқа ешкім болмады ма? — Қалай? — Папасының қолы босамай қалды ма дегенім ғой. Жауынды күні сіздің жүгіріп жүргеніңізді айтам. Әйел үнсіз қалды. Бұл сұрақтың әйел үшін ауырға тигенін сезсем де, мен сөзге араласпадым. — Қолы тимейді, — деді ол әлден уақыттан соң күбір ете
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45