түсіп. Аспанды тұтастыра қаптаған қара-қошқыл бұлттар бір орыннан жылжымай күздің салқын жаңбырын бір қалыпты себелеп тұр. Көше бойымен ылди қуып аққан жаңбыр суын шашыратып, біз ауруханаға жақындап келеміз. Мен Мәрияға қарап әлдене деуге қанша тырыссам да, жөні түзу деген бір сөздің басын ұстай алмадым. «Қызыңыздың халі қалай» деп сұрасам қайтеді? Жоқ, ол қай сұрақ тағы. Қызының халі қандай екенін біліп келе жатқан жоқпын ба? «Күйеуіңіз қайда десем бе екен? Е, жоқ, күйеуінің қайда екенінде менің не шаруам бар? Енді не демекпін? Әлде, қызыңыздың аты кім десем бе екен? Осының жөні келетін сияқты-ау, бірақ күтпеген жерден дүңк еткізіп қалай айта саламын! Мейлі, не де болса осыны айтып көрейінші» — деп бар батылдығымды жинап әйелге бұрыла бергенімде: –Кешіріңіз, сізді жолыңыздан қалдырдым ғой, — деді ол менен бұрын тіл қатып. — Жо-жоқ. Ол не дегеніңіз? Мен асығыс, емеспін. Кешірім өтінетін дәнеңе де жоқ. Қызыңыз қайтті, қызуы қайтайын деді ме? Мәрия алақанын баласының маңдайына басты да: «Жоқ, әлі сол қалпы» — деді. — Аты кім? — Зәрипа. — Еңбектейтін бе еді өзі? –Иә, иә, Үш күннен соң тоғыз ай болады. О, бой жетіп қапты ғой. Сөйте тұрып анасын әбіржіткені несі мұның-а? О тентек, — дедім Мәрияның алдында қимылсыз жатқан қызға көз тастап. — Әбіржітті ғой бұ қыз, — деді Мәрия езу тартып. —Қайдан сап ете қалғанын білмеймін, кеше таңертеңнен бастап денесі от боп шыға келді. Мәрияның қызына қарап езу тартқаны жүрек түбінен елжірей шыққан нағыз аналық мейірімнің жарасымды бір ұшын аңғартып тұрғандай еді. Және оған күлкі қандай жарасады. Сол қысқа күлкісінің өзі осы отырған әйелдің реніш емес, тек қуаныш үшін, күлкі үшін, сұлулық үшін, нәзіктік пен еркелік үшін жаралғанын дәлелдеп өткендей еді. Оның алдында жатқан қызға тағы да көз тастадым. Қарлығаштың қанатындай қара қастары қиылып, аузы жай ғана ашылып жатыр. Үлбіреген сәби жүзінен науқас табы сезілсе де, ол сондай сүйкімді, сондай әдемі еді. Кішкене қыр мұрнының пыс-пыс еткені кімді де болса қытықтап, оның жүрегіндегі әкелік махаббаты желпіп өткендей. Менің ойыма алыстағы өз балам орала кетті. Әрине, әрбір әке үшін өз баласынан сүйкімді, өз баласынан қылықты, өз баласынан қымбат ешқандай сәби жоқ. Дегенмен, дәл қазір қимылсыз жатқан Зәрипа өз баламнан да сүйкімді көрініп, жан түкпірімде әлдеқалай бір қызғаныш сезімі аунап түскендей болды. «Мүмкін, Зәрипа әкесіне ұқсайтын шығар», — деп ойладым іштей. Мен солай ойласам да, Зәрипаның жүзінен Мәрияға ұқсастық іздедім. Және сондай ұқсастықтың табылуын іштей тіледім де. Ақыр соңында жас қыздың жүзінен шарқ ұрып іздеп тапқаным — оның қиылған қара қасы болды да, жүрегіме ерекше
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45