кішкене арыққа лақтырып жіберді де, өзі солардың артынан жүгіре жөнелді. Мен ашық қақпадан ішке еніп, тозығы жеткен сықырлауық ағаш басқыш арқылы жоғары көтерілдім. Сыртынан қарағанда құрқылтайдың ұясындай боп көзге қораш көрінгенмен бұл мекеменің ішкі жағы кең де жарық екен. Ұзын коридордың екі жағы тұмсығың тірелгенше тола есік. Барлық бөгде адамға тән қасиетпен есік сайын бір қарап, ілгері қарай қысыла жүріп келемін. «Бас инженер», «Бухгалтерия», «Касса» деген сияқты толып жатқан есепсіз есіктерді артқа тастаған соң «ШЧ — 23. З.Махамбеков» деген жазуы бар есіктің алдына кеп тоқтадым. Мен ізет сақтап, ішке имене кіргенімде, төргі столда бір жас қызға әлденені ынта-шынтасымен түсіндіріп, қызу сөйлеп жатқан байланыс бөлімшесінің бастығы ойда жоқта бөгде адамның кіріп келіп сөздерін бөлгеніне ренжігендей мен жаққа «сыртта күте тұрсаңыз болмас па еді?» дегенді аңғартқан кейіппен бір қарады да, қаталдық үйірілген жүзіне қан жүгіре бастады. Мен сол орында тұрып-ақ өзім туралы айта бастап едім, ол қолындағы әлдеқалай бір аппараттың схемасын қызға ұстата салып, өзі маған тез-тез адымдап жақындай бастады. — О-о-у! Сіз… Сіз Алматыдан келетін инженерсіз бе?— деді ол менің сөзімді бөліп. — Дәл таптыңыз. «Мен туралы хабарлаған екен ғой» дедім ішімнен қарсы алдымда тұрған жанары өткір, алып адамнан көз алмай. — Қалайша… Сонда?.. Сізді ертең келеді демеп пе еді? — Сіздерге мен күтпеген қонақ екенмін ғой. — Жо-жо. О не дегеніңіз. Мен жай… күтіп ала алмағанымызға өкініп тұрғаным ғой. Қап! Біз сізді ертең келеді деп жайбарақат қол қусырып отырсақ. Мүмкін, сіз бізге жаяу келген де шығарсыз? — Бұл жолы да дәл таптыңыз, — дедім бас изеп. — Міне, міне. Біздің бейқамдығымыз неге жеткен! Сонау екі шақырымдай вокзалдан жаяу келгенсіз. Оның үстіне біздің мекенімізді іздеп таба қою да оңайға түскен жоқ шығар. Тағы да шаң, аптап… Менің жаңа танысым стол үстінде жатқан темекіден біреуін алып тұтатты да, көз алдында шумақталып тұрып қалған көк түтінді қолымен серпіп-серпіп жіберіп: «Наталья Евсеевна, бас инженерді маған жіберіңізші», — деді. Сонымен, бас инженермен де, Махамбековпен де, тіпті алдағы бір ай бойы атқаратын жұмысыммен де толық танысып алған соң мейманханадағы орныма қайтуға ниет білдірдім. Бірақ менің бұл ойым біржолата жеңіліс табумен — Махамбековтың үйіне құрметті қонақ болатындығымды қабылдауыммен тынды. — Міне, біздің үй осы, — деді Махамбеков төбесі қызыл сырлы қаңылтырмен жабылған үлкен тамның алдына келгенімізде. — Бірақ, үйде әйел жоқ. Бойдақпыз. Аш қалармын деп қорықпаңыз, — деді ол тағы да ахахалай күліп. — Үйде қарындасым бар. Біз ішке кірдік. Ас үстінде аз сөйлеп, көбірек жеп отырған Махамбеков дастарқан жиылар кезге таянғанда, менің ертең күні бойы тынығатынымды,
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45