екеуміз дәл өзім ойлағандай жұмақтың қақ ортасында тұрмыз. Мен оның алақанынан қыса ұстап, машинаға қарай жетелеймін. Оның алақаны оттай ыстық, жұп-жұмсақ. Менің саусақтарым тершіп, алаулап бара жатыр…
VII
Арыстағы күндердің көпшілігі артта қалды. Біздің жұмысымыз да өніп, барған сайын қаладан ұзай бердік. Біз үйге келуді де сиретіп, жақын жердегі көшпелі вагонға жұмысшылармен бірге жата кетіп жүрдік. Арамызда болған анадағы кейкілжіңнен кейін, Махамбеков екеуміздің бір-бірімізге жүзіміз жылымай-ақ қойды. Ол көбіне сөйлемейді, бұрынғыдай байланысшыларға дауыс көтеріп ұрыспайды да. Екеуміз бір машинаға отырамыз. Вагонға келгенде бір купеге жатамыз. Басымызды көтеріп, бір-бірімізге темекі ұсынамыз. Ол сіріңке жағады. Бірінші мен, екінші өзі тұтатады. Сонан соң, өлік шығарған үйдей, купенің ішін үнсіздік қайта басады. Мен Уэллсті алып оқи бастаймын. Ол «Автоматика, телемеханика и связь» журналын алып, біраз шұқшиып жатады да, бас жағына қайта тығып қояды. Осылайша күндер өте берді. Қолым қалт еткенде мен Мәрияға барып тұрдым. Алғашқы жолыққанымда ол жас балаша қуанып, «рахмет, рахмет сізге» дегеннен басқаны айта алмай қалды. Қызы бері қарап ойнайтын болғалы Мәрияның да жүзіне қан жүгіріп, бұрынғысынан ажарлана түсіпті. Дәрігерлердің мені қыздың әкесі деп сенгендіктері сонша, оның бет-пішінін менімен салыстырып, екеумізге тән ортақ ұқсастық іздейтін болды. Тіпті, практикада жүрген осындағы бір жас қыз: «Қызыңыз сізден айнымай қалған екен» дегенді де айтып жүрді. Бір күні жұмыстан соң машинамен Мәрияға бардым. Аурухана алдына келіп тоқтағанымда, күн ұясына ернеулеп қалған еді. Машинадан түсіп, қақпа арқылы ішке кірдім. Осы кезде арт жағымда асығыс басып келе жатқан аяқ дыбысын есітіп, жалт қарадым. Бұл келе жатқан Мәрия еді. Мен мұндай күтпеген кездесуден абдырап қалсам да, онымды сездіріп алмауға тырысып, жылы шыраймен ақырын езу тарттым. Бірақ ол күлген жоқ. Аққұба жүзі қуқыл тартып селтиіп тұрып қалды. Әсте, бұл кездесуді ол да күтпесе керек. — Сәлематсыз ба? — дедім ернімді болар-болмас күбірлетіп. Ол ақырын басын изеді. – Сізге не болған, Мәрия? Сырқаттанып қалғаннан саусыз ба? –Жо-жоқ, рахмет. Сіз мені көп тостыңыз ба? –Менің де келгенім қазір. Қызыңыздың халі қалай? –Жақсы ғой, тәуір боп келе жатыр. Ол да қазір қызы жайлы сөз қозғауды онша қалап тұрмаған секілді. Көмейіне мұнан да маңыздырақ бір сөздер тіреліп, соны сыртқа шығарудан үрейленіп тұрғандай, жұқа еріндері көгеріп, болар-болмас дірілдейді. Оның бұдан бірнеше күн бұрын батыл да өткір боп көрінген мұз астындағы тұнық судай мөлдір жанары қазір әлденеден тайғақтап, маған тура қарай алмайды. Таныстығымыздың санаулы-ақ күндері артта қалуына қарамастан, оның алдында өзімді біршама еркін ұстауға жетіп қалғандай сезінсем де, дәл қазір бойымдағы ол қасиеттердің бәрі быт-шыт болып, мен Мәриямен кездесуімнің алғашқы кезеңдеріне қайта оралғандай болдым. Құлай сүйген
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45