жасып, күннен күнге езіле бердім. Қатарынан бірнеше күн үйден шықпай жатып алдым. Енем байғұс маған кет деп те, осында қал деп те айта, алмады. Бірақ оның қайғы үймелеген жанарынан «енді бұл үйде не бар, не қызық қалды саған. Рұқсат, бара бер, қарағым» — дегенді аңғаратын едім. — Сіз жұмыстан шықтыңыз ғой, тамақ жеп отырсаңызшы. Қайдағыны қозғап, сіздің мазаңызды алған жоқпын ба? — Жоқ-жоқ. О не дегеніңіз!.. — Әлиасқардың тірі кезінде Сейткерей біздің үйге жиі келіп жүретін. Өзіңізге де белгілі, онымен көрші тұрдық. Ол онда осы үйде жалғыз тұратын. Әке-шешесінен ерте айырылып жетімшілікті әбден көріп өскенін, Әлиасқармен әңгімелесіп отырғанда жыр етіп айтып беретін еді, өзін аяйтынбыз да. — Жеңеше! (Әлиден бір жас кіші болған соң мені жеңеше дейтін). Маған ауылыңнан бір қыз тауып берсеңші. Құдайақы, сені үлде мен бүлдеге бөлендіремін де қоямын. Ал Әлиасқарға, мынадай бір костюм әперем — деп бармағын шошайтушы еді. Мен не дейін, «сұлуын ба, ақылдысын ба?» дегенімде: «Екеуі де болсын дә» — деуші еді. Осылайша күн де өте берді. Кей күні Әлиасқар жоқ кезде кіріп, үн-түнсіз төр алдында жатып алатын. Үй іші тірлігімен айналысып жүргенімде менен көзін тайдырмай, әр қимылымды мүлт жібермей бағушы еді. Соңғы кезде оның маған деген көзқарасы мүлде өзгерді. Ол келгенде мен бұрынғыдай әзілдеспей, қойған сұрақтарына ғана жауап беріп, сыртқа сытылып шығып кете беретінмін. Бір күні ымырт жабыла бере сиыр сауып болып, босағадан аттай бергенімде, ішкі бөлмеде әлдекімнің жүргенін сездім. Әлиасқар, — дедім бұл неге ерте келді екен деп таңдана дауыстап. Үйде енем жоқ болатын. Сол күндері оразаның кезі еді де, шпал заводы жақта бір үй ауызашарға шақырып кеткен болатын. Іштегі адам дыбыс бермеген соң, денем түршігіп кейін шегіндім. Сол кезде Сейткерей барыстай атылып, білегімнен шап берді. Шошынғаннан шыңғырып жібергенімде, ол алақанымен аузымды баса қойды. Шелегім қолымнан ұшып түсіп, есіктің алдына ақ сүт ақтарылып кетті. — Мәрия, сен неге мен келгенде үндемейсің осы, жауап берші? — дейді. Әлдекім естіп қояр ма екен деп оның да зәре-құтысы қалмаса керек, демалғанда екі иығы солқ етіп, көкірегі көріктей шуылдайды. — Жібер, босат мені! Айқайламаймын деп уәде бер. Мен басымды изедім. Ол мені босатты да, өзі алыстау барып тұрды. – Мен келгенде сен неге үндемей қаласың, соны айтшы! деді жалынышты үнмен. Мен жауап орнына жерде домалап жатқан шелекті көтере бергенімде, оның бауын ол да қосыла ұстады. — Айтшы, неге үйтесің? –Оның себебін өзің жақсы білесің ғой,–дедім бетімді басқа жаққа бұрып. –Жібер, біреу кеп қалады, жібер деймін? –Айт, әйтпесе босатпаймын. –Сен маған көз тігуіңді қой. Екінші Әлиасқар жоқта үйге
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45