келуші болма? — Келсе несі бар? — Қоя бер деймін. Құдай үшін қоя берші. Біреу келе жатыр? Шындығында да үй артынан қақырынған әйел даусы естілді. Сейткерей зып етіп ішкі үйге кіріп кетті де, сол бойда радионы барынша күңгірлетіп қоя берді. Ол келген көрші кемпір екен. — Әй, келін, Салиха үйде ме? — Жоқ-жоқ, — дедім бұрқыраған бұрымымды орамалымның ішіне тығып жатып. — Анау қара кісінің үйіне кеткен. Ауыз ашар дей ме, кеткеніне біраз боп қалды. — Үйде насыбайы бар ма? Менікі шақшада тұрып кеуіп кетіпті, қараң қалғыр. Немене, әбіржіп тұрсың ғой? — Е… жаңа, мына табалдырыққа сүрініп кетіп… сүтімді төгіп алғаным… — Әй, есі жоқтар-ай. Осы мың кіріп, мың шығып жүріп, аяғыңның астында табалдырық бар екенін ұмытып кетесіңдер-ау сендер. Ана біздің үйдегі шошақай да кеше қайнап тұрған қазанын жерге қоямын деп ақтарды да алды. Пісіп қалмағанына шүкір. Әп келе ғойшы, келін, әлгіні. Мен үйге кіріп, насыбай алып бердім. Ол орамалының ұшына бір-екі атым байлап алды да, кең кебісін сүйрете басып, үйіне қарай кетті. Сол Сейткерей Әлиасқар өлген соң менің соңымнан қалмады. Жолыққан сайын айтатыны: «Жеңеше-ау, өлгеннің артынан кім өледі. Тірі тірлігін қылмай ма? Қайғырумен өлгенді тірілтіп алатын болсақ, әке-шешемізді әлдеқашан тірілтпес пе едік. Жұрт күлмес, олар да түсінеді ғой, екеуміз қосылайық» деп жабыса берді. Мен одан ат-тонымды ала қаштым. «Күйеусіз қалсам да саған тимеспін», — дедім.Үш күннен соң адам көрге де үйренеді дегендей, оның бұл айта беретін сөздері маған үйреншікті нәрсеге айналып, алғашындағыдай құлағыма түрпідей тимейтін болды. Кей күндері ылғи сол туралы да ойланамын. «Жарайды» — деп көне кетейін десем, ел мен жұрттан ұяламын. Көнбейін десем, «бүйтіп қашанғы жалғыз жүремін, кімді күтпекпін» деп ойлап, тұйыққа тіреліп, шиеленіскен ойдың шешімін таба алмаймын. Сейткерей Мұз заводының жүк машинасын айдайтын. Бір күні енем екеуміз шөп оруға шығып, кешке дейін қырда болдық. Үш-төрт күн өтіп, шөп қурап кететін болған соң, Сейткерейдің машинасымен тасып алмақ болдық. Мен машинаның үстіне, енем мен Сейткерей кабинаға отырып шөп орған жерге келдік. Далада құлқайырлар мен қызғалдақтар гүл атып жер беті түсті кілемдей құлпырып тұрған кез Сейткерей де күлді, мен де күлдім… енем де күлді. Күлкі деген қандай еді. Қаладағыдай емес, бұл жақтың ауасы таза, өзіңді де еркін ұстайсың. Күн түстіктен ауып бара жатты. Байқап тұрсам, енем байғұс бұдан бір жарым жыл бұрын қайратты-ақ екен-ау. «Отыр» дегенімізді тыңдамастан шөптің көбісін өзі тиеді. Ей, күйік қой, күйік қой ол байғұсты қартайтып жіберген. Мәрия әлдеқашан мұздап қалған шайынан бір ұрттады да, сөзін әрмен қарай жалғастырды. — Енем екеуміз дүниенің шөбін орып тастадық
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45