Жо-жоо, менде ондай ерік болмас та еді. Сол сәтте-ақ оның қасына жетіп келіп, қолынан ұстай алдым. Уысымда тұрған оның алақандарын елжірей қысқым келді. Ол ары-бері теңселген сайын құлатып алмайын деп қыса түсем. Әні, саусағындағы жүзікті де сипап өттім. Кеудемнен жан кетіп қалғандай қимылсыз тұрмын. Біраздан соң біз қоштастық. — Қош болыңыз, — деді ол аурухана есігінен кіріп бара жатып. Сізге батылым жетіп бәрін де айтып бергеніме таңданамын да, қуанамын. Маған енді жеңіл сияқты. Тек, мен туралы теріс пиғылда қалмасаңыз болғаны. Қош болыңыз! Мен әлдене дегелі оқтала бергенімде ол жымия күліп, ішке кіріп кетті. Сол орнымда қаттым да қалдым. Дәл осы жерде тұрып оның кіре берісте әлдеқалай бір әйелмен сөйлескенін, сонан соң ішкі есікті сарт еткізіп жапқанын естідім. Сол есіктің сарт етуімен бірге, барлық дыбыс атаулы жойылды. Құлаққа ұрғандай өлі тыныштық басты. Біраздан соң орнымнан жай қозғалып, машинаға қарай жүрдім. Оны от алдырып, сыртқа шыға бергенде, қарсы алдымнан әлдеқалай бір таныс тұлғаның кесіп өткенін көзім шалып қалды. Әлгі тұлға көзге түсіп қалудан қауіптеніп, қақпаның қара көлеңкесіне жасырына қалды. Жалма-жан машинадан түсіп солай қарай жүрдім. Тақтайға жабысып қалғандай, әлдекім состиып, қимылсыз тұр. Дем алғаны да сезілмейді. Мен барып сіріңке жағып үңілгенімде өз көзіме өзім сенбедім. — Сіз, Махамбеков… Зәке! Сіз неғып тұрсыз мұнда! Ол қара көлеңкеден бері шығып, не айтарын білмей сасқалақтап қалды. Көзімдегі бар сырды оқып қоймасын деген адамша, маған тура қарай алмай, абдырап тұр. — Мен… Сізге… Иә, сіздің қашан қайтатыныңызды білгелі келіп едім. — Сол үшін ғана ма? — Сол үшін ғана. — Мен өзім де баратын едім ғой. — Жо… Мен поездан қалып қойып… енді… сізбен бірге қайтайын деп едім. — Мен кеткенде сіз вагонда жатыр едіңіз ғой. Және де қалаға соғамын деп айтпаған болатынсыз. Мен… мүлде басқа… тығыз шаруамен сіздің артыңызша поезбен келдім. — Ал, солай болды-ақ делік. Сізге менен жасырынудың қажеті қанша еді? — Сіздің шығып қалғаныңызды көріп, тоқтатқым келмеді. Әрі, қасыңызда анау… әйел бар екен деп қалдым. –Сіз кімді айтып тұрсыз? — дедім шошып кетіп. — Мәрия. –Мәрия дейсіз бе? — Иә. –Сіз оны қайдан білесіз? – Менің бұл қалада тұрғаныма қырық жыл болды. Ал сіз… Жиырма жеті-ақ күн. Денем мұздап кетті. «Сонда, бұл біздің не сөйлескеніміздің бәрін естіп тұрды ма екен?» — Сіз біздің не сөйлескеніміздің бәрін тыңдап тұрдыңыз ба? — Жоқ. Тек сырттарыңыздан байқап қаддым. Сіз қазір осы арадан тура қайтасыз ба? — Сіз асығыс па едіңіз? — Онша асығыс та емеспін. Маған үйге соға кету керек. Үйде қызым отыр. — Қызым?! Сіздің
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45