да, «Уһ» — деп иығыма өзін-өзі тастап жіберді. — Кетті ғой ол, қарағым-ау, кетті ғой!.. –Бар айтатын сөзі осы. Мен оны құшақтап ұзақ тұрдым. Көңілін бөліп жұбатқаным да жоқ. Аузыма ешқандай сөз түспей қойды. Екі өкпемді қолыма алып, осы жерге есі ауысқан адамдай әрең жетсем де, кемпірдің мына халін көріп, бәрін ұмытқандай болдым. Кемпірдің ыстық демі кеудемді күйдіріп бара жатыр… Ақыры ол жылағанын қойды. Жастық астында қалған жаулыған алып, басына тартты да, мұрны мен көзін қайта-қайта сүртіп, көрпешеге отырды. — Амансың ба әйтеуір, қалқам! — деді ол бұрынғыдай емес «сенге» көшіп. — Шүкір, шүкір, «Менің амандығымды сұрайтын халде ме едің, байғұс кемпір, байғұс ана», — дедім ішімнен тебіреніп. Мәрия туралы сұраған жоқпын. Оны еске түсіріп, кемпірдің көзіндегі жас көп көңіліндегі қайғы тоғанын ағытып алармын деп қауіптендім. Бірақ ол жөнінде сөзді өзі бастады. — Кетті ғой ол ақыры, шырағым, — деді ол күрсіне сейлеп. — Осылай боларын біліп едім-ау, сорлы басым. Білгенде қолдан не келер. Іш қазандай қайнайды-ау, бірақ күресерге дәрмен жоқ. Оны қайтіп ұстап отырмақпын. Барсын, бақытын тапсын. Сонда да қиын екен. Жылайсың, жылаумен не тындырады бұ пенде. Ол ауыр күрсініп, жүкаяқ астында жатқан насыбай шақшасын алды. Оның түбін алақанына үйреншікті тәсілмен бір-екі соқты, бірақ атпады. Қайтадан сөйледі. –Көзге көрінген соң қимайды екенсің, әйтеуір. Ана немеремді… айтамын. Есіме түссе жер боп кетемін. Жалғызымның көзі еді, ол да кетті… Кемпір көзіне тағы да жас алды. Мен оның сөзін үнсіз тыңдап отырдым. Бірақ Мәрия көз алдымнан бір кетпеді. «Қызы қандай еді, өзінен айнымайтын әдемі еді-ау, — дедім іштей. — Ол мені ойлап бара жатыр ма екен?» — Айтпақшы, сол Мәрия, сізге бір нәрсе беріп жатыр еді-ау. Сонан соң, бағана кешкілік, почташы қатын бір қағаз әкеп берген, — деді кемпір баяу үнмен. — Мәрия? Маған ба? — дедім өзімді өзім ұстай алмай орнымнан атып тұрып. — Иә, сізге. Не жазғанын қайдам. – Сонан соң ол орнынан ауыр көтеріліп, менің бөлмеме қарай кетті. Бұл үйде жалғыз қалып күтіп тұруға шыдамым жетпей, мен де кемпірдің соңынан ердім. Жүрегім тайдай тулап көмейіме тығылып келе жатыр. «Не жазды екен, не жазды екен ол маған!» Саусақтарым лездің арасында тершіп кетті. Кемпір қабырғадағы айнаның артынан екі қағазды суырып алып, маған берді. — Міне, мынау ғой? Ортасынан бір бүктелген қағазды қолыма ала салып, құныға оқи бастадым. Екі-ақ ауыз сөз жазылыпты. «Менің алдымда мойындауға ұялдыңыз, бірақ, сіз мені жақсы көресіз. Мен де сізді ұнатамын. Бірақ жолымыз бөлек. Кеш кездестік. Енді қош болыңыз». Қолым қалтырап, тынысым бітіп қалғандай болды. Көз алдымдағы дүние
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45