біреу жатқан шығар деген оймен қызыл ала көрпені тез шолып өтіп. Бірақ онда ешкімнің жоқ екеніне көзім жеткен соң, кабина ішінде будақтата темекі шегіп отырған таныс жігітке бас изеп сәлем бердім де, үнсіз кеп қасына отырдым. –Махамбеков кабинетінде ме? Бас киімін бір шекесіне қисайта киіп, манаурап отырған шофер стартерді ғыжылдатып жатып басын изеді. — Демек, планерка өтіп кеткен екен ғой? — Жоқ. — Енді қалай? — Сізге қарап отыр. Біз жүріп кеттік… Жұмысқа қол ұрмай тұрып күнде таңертең өтетін жиырма шақты минуттық кеңесте сым тартуды сағат онға белгілеп, қабылданған уақытқа қаншама дәл шығамыз десек те «анау қалды, мынау жоқпен» едәуір кешігіп, түс ауа кірістік. Үстіне екі тығыршық тиеп алған машина күн сәулесімен шағылысып, жалт-жұлт еткен мыс сымды баяу тарқатып ілгері жылжып барады. Он шақты бағанаға қатар-қатар қарғадай қонақтаған монтерлер қармақшамен әлгі сымдарды көтеріп алып, күні бұрын дайындалған ақ шыныларға отырғызып жатыр. — Бізде крест (сым айқасуы) әрбір сегіз бағанадан кейін қойылу керек пе еді? — деді Махамбеков менің қасыма келіп. — Жоқ, жетеуден кейін. — Ә, онда… Гриша! — деді ол айқайлап, бізден екі бағана алыс тұрған жігітке. — Ана кресіңді алып таста-а. Сүйт те, бергі бағанаға қондыр. Естідің бе? Бағана басында тұрған жігіт бетін бізге бұрып: — Не дейсіз? — деп дауыстады. Махамбеков екінші рет айқайлап бергенде, төңіректі жаңғырта салдырлап келіп қалған поезд оның дауысын тұншықтырып кетті. Сонан соң ол ызалана қолын бір сілтеп, өзі солай қарай жүрді. Біраздан соң Махамбеков екеуі бері қарай келе жатқанда әлгі Гришаның әнеу күні, мен байланыс белімшесінің қақпасына алғаш рет келгенімде, іштен жүгіре шығып, дәл табанымның астына темекі тұқылын лақтыратын жігіт екенін тани кеттім. «Қандай балғын жігіт дедім іштей. Тіпті, бала деуге де болады». Осы кезде менің есіме сонау балалық шағым елестеп өткендей болады. Сонда да мен тап осы Гришадай едім ғой. Бұл бәрін біледі, тіпті, өзінен үлкендермен де таласар. Ал мен бұлай бастаған жоқ едім, мүлде басқаша. Мен машина жаққа қарай жүріп, сымдарының қалай тартылып жатқанын бақылауға кірістім. Неге екені белгісіз, дәл осы кезде түндегі әйел бейнесі көз алдыма тағы да елестеп өтті. «Ол… неге қарады екен? Бірақ бұл ойлануға тұратын нәрсе ме соншалықты. Қараса несі бар. Мүмкін, домбыра үніне еліктеген шығар, мүмкін, бөгде адамның бұл жерге ғайыптан пайда болғанына таңданып тұрған шығар, мүмкін, жай, әншейін-ақ қараған шығар. Түу, мейлі, не болса да қарады да кетті, оның несіне дал боламын! — Мәкәрім ағай, сымның осы тартылғаны бола ма? — деп дәл төбемнен саңқ еткен дауыстан селт етіп жоғары қарағанымда, бағана басында өз
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45