сұрағынан өзі ұялып, мұнан әрі қарай не дерін білмей тұрған жас жігітті көрдім. Мен көзімді тайдырып әкетемін дегенше әбден қысылып біткен ол, әлгі сөзін тағы бір қайталап: — Осысы бола ма? — деді сыбырлағандай. –Жоқ, әлі де. Мыс сым ыстықта тез босап кетеді ғой, сәл тартыңқыра. Әрмен «тарт» деген белгі білдіріп, бізден тас лақтырымдай жердегі блокшыларға қолын көтерді. Сым тағы біраз тартылды. — Тоқтат! — Жігіт блокшыларға қолын бір сермеді де «байла» деп көрші бағанаға айқайлады. Осы «байла» деген дауыс бір ауыздан бір ауызға көшіп, алыстап-алыстап барып мүлде жоғалады. — Мәке, күн тіпті қайнап кетті ғой, біраз сусындап алсақ қайтеді, — деді Махамбеков маған жақындай бере. Өзім де қатты шөлдегендіктен бұл ұсынысты сол мезетте-ақ қабылдадым. Теміржол көпірінің астына кіріп, салқын да желкемді жерде тамақты қарбыта жедік. Бәріміз үнсізбіз. Әркім өз ойымен. Тек арамыздағы егде тартқан Захаров қана көпірдің мықты салынғандығы жайлы, егер осыдан үй соқса баланың баласына сөзсіз жететіндігі жөнінде оқтын-оқтын күңкілдеп айтып қояды. «Ол жас па екен, әлде, кәрі ме?» деген сұрақ менің ойыма тағы да еріксіз оралды. «Егер, өзім айтқандай жай ғана қараған болса, — дедім тағы да, — олайша ұзақ тұрмас еді ғой. Ал музыканы тыңдау үшін орындаушысына тесілудің қажеті шамалы». Ойыма осы сұрақ сап етумен бірге «бүгін кешке оның қандай адам екендігін толық білуім керек» деп түйдім. Жұмыстан қайтып келеміз. ГАЗ—69 машинасының ішінде үшеуміз. Мен, шофер және Махамбеков. Күні бойы шаршағандықтан ба, ешқайсымыздың сөйлеуге зауқымыз соқпайды. Осылайша үнсіз отыра беру рахат сияқты. Айналаң сарғыш тартқан қуаң дала. Қай жерге барып қонары белгісіз, шұбатылған мизамдар жер бауырлап қалқып барады. Анда-санда үп еткен күздің қатқыл желі, қураған раңдармен әзілдескендей оларды қытықтап өтіп, дір еткізеді. Машина үстінде теңселе түсіп, осылардан көз алмайсың. Өзің осында болсаң да, қиялың қиянда жүреді. Үйіңді, әйеліңді, бала-шағаңды ойлайсың. Кей кезде әлдеқашан дүние салған әке-шешең де есіңе түседі. Сөйтіп келе жатып, тәтті бір ұйқыға шомасың. Машинаның селт еткенімен оянып кетіп, көзіңді қайта жұмасың. Қалжырағандықтан ба, әлде денеге сіңген күн қызуынан ба тұла бойым әлі ысып тұрған сияқты. Бір кезде қарсы алдымыздан сиыр жетектеген бір кемпір кездесті. Сиыры жетекке жүрмей төрт тағандап тұрып алған. Кемпір желге ұшқан ақ жаулығын көтеріп алып қолындағы арқанның ұшымен сиырдың жамбасына салып-салып қалады. Осыны көріп отырып, менің есіме үйдегі кемпір түсе кетті де Махамбековке деп арнаған іштегі сұрақтарымды сыртқа шығарудың сәті енді келді-ау деп бір-екі сауал қоюға бекіндім. — Зәке, — дедім тұңғыш рет оның есімінің басқы әріптерімен атап. Менің дауысым тым көмескі шықты ма, ол үндеген жоқ. «Зәке» — дедім
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45