бірнеше минут сөйледі. Бірақ, сөзінің басы бірікпей, берекесі қашты. Сонан соң қалың жұрттан қол шапалақтауды өтінген, соңында екі-үш леп белгісі бар жалынды сөйлемдерді тастап-тастап жіберді де, мінбеден түсті. — Қане жолдастар! Тағы кім сөйлейді? Ешкім үндемеді. — Сөйлеушілер жоқ па? Есқожаева жолдас, мүмкін сіз бірдеңе дейтін боларсыз. Тағы да үнсіздік. — Әй, шықсайшы. Сөйлеймін деп желпініп келіп едің ғой. — Қойшы, не айтам енді… — Нағып ұяла қалған бұл? Болсаңшы! Ол орнынан көтерілді. — Бері, бері. Мұнда шығып сөйлеңіз,— деді Бектемір. — Айтарым көп емес, ол жаққа баруға арзымайды. Ол сөйлеп кетті. — Менің Тұрап қайнағаның қарамағында істегеніме биыл күзде үш жыл болады екен,— деді ол үш саусағын аспанға көтеріп.— Сол үш жылдан бері ол кісінің пәлендей жақсылығын көре алмай келемін. Жаңа Кәмшәт пен Ермекбайды о кісі көкбет, жұмыс істемей отырады да алады, қоза біткенді қырудан басқа тындырары жоқ деп қаралады. Айналайын қайнаға-ау, құдайлығыңызды айтыңызшы, осыныңыз жөн бе енді! Біз білетін Кәмшәт болса аянбай-ақ келеді. Ал, Ермекбай болса биыл ғана суға араласты. Сонда да бір адамдай істеп жүр. Біз жаманымызды жасырып, жақсымызды асыр демейміз. Сонда да болса, адамның бір жақсылығын көре білу керек қой. Ал, о кісі, қайнағаны айтам, келсе бізге ылғи да ақырып келеді. Оның қарасы көрінгеннен қалтырап сала береміз. Қайтсек жағамыз деп тырысып-ақ бағамыз. Сонда да бір жылы сөз есітсек құлағымыз керең болсын. Жұмыс деген кейде олай, кейде бұлай. Су қашып жолға түсіп кететіні де, мақтаны орып кететіні де рас. Бір жағын бекітіп үлгіре алмай жатсақ, екінші жағының бұзыла көшетін кездері болады. Біз оны әдейі істейміз бе? Ал анда-санда болатын осы олқылықты көріп, қайнағамыз айғайдың астына алады-ай кеп. Бір күндік еңбегімізді қырқып тастайды. Айналайындар-ау, айтыңдаршы, еңбек қырқу деген зәкүнде бар ма осы? Бибісара жауап күткен жоқ. Басындағы орамалын жұлып алып, қолын сермей сөйледі. — Бейнет түбі зейнет дейді. Бірақ мен сол зейнетті көрмей-ақ келем. Істеген ісің үшін бір жылы сөз естімеген соң адамда не береке болады. Ұнжырғаң түсіп, жұмысқа зауқың соқпайды. Кісі сыйласқанмен сыйласады. Ал, айғайлап сыйласқанды әлі көргеніміз жоқ. Жаңа қайнаға «бұларды тәрбиелеу керек» деді. Жоқ қайнаға, қайта олардан үлгі алу керек. Әрқайсымыз солардай аянбай істесек, кәмүнізмге әлдеқашан жетер едік! Мен… мен осымен болдым! Маналы бері тым-тырыс отырған жұрт ду қол шапалақтап жіберді. — Өй жарайсың! — Маладес! –Шешен ғой мына қатын! …Жиналыс ымырт үйірілгенде тарқады. Соңынан кино болады деп еді, Ермекбай мен Кәмшәт оған қараған жоқ. — Тілің байланып қалды ма, сен неге үндемедің?—деді көп адамның ішінен былай шыққан соң Кәмшәт. — А-а? — Неге үндемедің
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66