деймін? — Еһ,— деді Ермекбай күрсініп.— Несіне сөйлеймін. Сөзде тұрған не бар. Айтады, айтады да қояды түге. Оның несіне шамданасың? Бастық болған соң… — Ай осы сенің үндеместігің-ай. Өзіңді-өзің қорғай алмайсың. Мына Бибісара, болмаса, бетімізге күйе жағылып кете беретіндей еді-ау. * * * Июль айының түнгі аспаны. Төбеде бірде-бір бұлт жоқ. Жұлдыздар самаладай боп шапырласа қалыпты. «Қайттіңдер, қайттіңдер» дегендей олардың бәрі де бұларға туу алыстан анталай қарап, жымың-жымың етеді. Өзен жақтан майда-қоңыр жел есіп тұр. Ермекбай мен Кәмшәт қиыршық тас төселген көшемен ілгері қарай жүрді. Бір-біріне сездірмей екеуі де ауық-ауық күрсініп қояды. Арт жақтан машина жарығы көрінді. Машина бұлардың қасына келді де кілт тұра қалды. — Ереке! — деді Бектемір кабинадан басын шығарып.— Бұл сіздер ме? — Иә-иә. — Келіңіздер, машинамен апарып салайын. Бектемір машинасының есігін ашып оларды отырғызды. Машина жайлап ілгері қозғалды. Оның жарығына әлдеқайдан көбелектер ұшып келіп, бәрі де сол сәтте артта қалып жатыр. Серуендеуге шыққан бір-екі қосаяқтар жанын қоярға жер таппай, машинаның тура алдына түсіп алып, жанталаса қашады. Тымық ауаны тілгілеп, көкшіл «Волга» зулап келеді. Мотор даусы естілер емес. Тек екі жағындағы әйнектен соққан салқын жел ғана тынымсыз гуілдейді. Кәмшәт өзін бір рахат дүниеде отырғандай сезінді. Ол көзін жұмып, Ермекбайдың иығына басын сүйеп, жас баладай ұзақ уақыт бойы осылай отыра бергісі келді. * * * Бектемір машинасын есік алдына әкеп тоқтатты. Қора жанында көгендеулі жатқан төрт-бес қой орындарынан атып тұрып бұларға дүрліге қарады. «Әй, мұның несіне қорқасыңдар» дегендей бос жүрген кәрі төбет екі езуін тілімен кезек жалап, машинаның жарығынан кесе көлденең өтіп бара жатыр. — Е, осында тұрады екенсіздер ғой? — деді Бектемір түсіп жатып. — Ия, осындамыз. Мына тамды бұрнағы жылы салып алдық. Ағашын да тауып салу қиын екен.— Қане, үйге кіріңіз. Олар ішке кірді. Ермекбай сіріңке жағып шам қойды. Үй ішінің жиһаздары көз тартарлықтай екен. Төрде екі қатар жүк жинаулы тұр. Бөлменің оң жақ қабырғасына дала қызғалдағындай көз жауын алатын түсті кілем, қарсы жағына терме алаша ілініпті. Есік жақ бұрыштағы үлкен үстелдің үстінде радиола тұр. Шаң тимесін деп оны жұқа тормен жауып қойыпты. Үй үші көрсең көңіл тойдыратындай тап-таза, жинақы екен. — О, жақсы тұрады екенсіздер,— деді Бектемір сәл үнсіздіктен соң. — Енді… әйтеуір… осы ғой. Істеп жатырмыз, құдайға шүкір. Кәні, жоғары шығыңыз, жоғары. Кәмшәт, көрпе сал. Кәмшәт төрге ұзынынан жайып көрпе салды. Сонан соң жастық әкеп қойды да: — Жоғары шығыңыз,— деді сыбыр етіп. — Кім біледі қалай ойлайтыныңызды. Әйтеуір жерге салып жатырмыз. Үстелге отырғанымыз жөн болатын ба еді,— деп сөзге араласты Ермекбай. —
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66