Жо-жоқ, осы дұрыс. Бірақ көп отыруға уақытым жоқ. Арысқа кетіп бара жатырмын. Ертең бюро мәжілісі болады екен. Жаңа сіздерді көрген соң әкеп салайын деп бұрылдым. Асығыспын. . — Әкеп салғаныңызға рахмет Беке. Сонда да әлі ертерек қой, біраз отырып, дәм ауыз тиіп қайтыңыз. Қуыс үйден құры шықпа деген, оның үстіне есікті бірінші көріп отырсыз. Шай-пай ішіп жүріп кетсеңіз де бір-екі сағатта-ақ жетіп қалмайсыз ба? Бектемір қарсы болған жоқ. Ермекбай оның қасында сәл отырды да сыртқа шығып кетті. Кәмшәт ас үйде ыдыстарын салдырлатып, тамақ қамына кірісіп кетіпті. — Не істегелі жатырсың? — Ет асып жіберейін. — Қой, ана кісі асығып отыр. Онан да қуыра сал. Үйде анау… арақ бірдеме бар ма еді? – Жоқ. — Онда маған ақша бер, тез қарауылдан барып әкеле қояйын. Ермекбай сыртқа шығып кетті. Ол кеткен соң Кәмшәт ішке кіре алмады. Жөнді таныспаған адамның үстіне кіруге қолайсызданды. «Егер ол маған қарап сөйлей қалса не деймін, қалай жауап беремін. Ұят қой». Кәмшәт соншалықты жерге қараған ұялшақтар қатарынан емес еді. Әйтсе де ол Бектемірдің үстіне кіріп баруға неге екені белгісіз батылы жетпеді. Ол мұның барлық қимылын төр алдында жатып қалт жібермей бақылап отыратындай көрінді. Кәмшәт ошаққа от жағып, қазанға ет салайын дегенде ас үйден әшейінде бықып жататын пышақтың бірін таппай қойды. Сыпыраның, дастарқанның, нан салғыштың ішін тінтіп шықты. Таба алмады. Сонан соң амалсыз ішкі бөлмеге кірді. Жалғызсыраған болар, Бектемір үстел үстіндегі радионы түрткілеп тұр екен. Кәмшәт кіріп келгенде ол ақырын бұрылып бұған қарады. Жас келіншек қысылып, көзін төмен түсіре қойды. — Мынаны қалай сөйлетеді? — деді Бектемір радиоға қайта үңіліп. — Қазір, оны мен сізге… — Кәмшәт жұқа торды алып тастап, радиотолқынды сарт-сұрт еткізіп екі-үш рет бұрап қалғанда, ол әдемі бір әуенді ойнап қоя берді.— Міні, өстіп… — Е, мен қайдан білейін,— деді Бектемір иығын бүлк еткізіп,— Әлгі кісі қайда жүр? — Қазір келеді. Кәмшәт үстел үстіндегі пышақты алып кейін бұрыла бергенде: — Мына сурет сіздікі ме? — деді Бектемір қабырғадағы ілулі тұрған Кәмшәттің үлкен суретіне карап. — Иә. — Қашан түскен едіңіз? — Бұдан бес жыл бұрын. — Демек, күйеуге шықпай тұрған кезіңізде екен ғой. — Иә. — Тамаша! Ол кезде шашыңызды алдыңызға түсіріп жүреді екенсіз-ә? Қандай жарасып тұр! Расында да, Кәмшәттің бұдан бес жыл бұрын түскен суреті әдемі-ақ еді. Ботаның көзіндей үп-үлкен жанары сырға толып, кісіге қиыла қарап тұр. Бір қараған адам, оған екінші рет көз тастамай өте алмас. Ұйқысынан жаңа оянған сәбидей балғын жүзі әрбір назар аударған адамға сұлулық пен пәктікті паш етіп тұрғандай еді. Сәл
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66