Аңқаулығың сол — бізді Бекеңнің қолдап жүргенін білмегендігің. Ол болмаса… — Ақшаңды маған берші,— деді Кәмшәт оның сөзін аяқтатпай. — Оны қайтесің? — Болшы, берші деймін! Ермекбай қалтасына қолын салып Кәмшәтқа әлгі ақшаны ұстата берді. Кәмшәт оны ала салысымен кейін қарай жүгіре жөнелді. «Ей… жын қағып кетті ме, қайда барасың?» — деген Ермекбайдың даусына ол бұрылып та қарамады. Сол бойы колхозшылар отырған жерге жетіп келді. Тұрап сөмкесін жинастырып, енді орнынан тұрғалы жатыр екен. Кәмшәт жүгіріп жеткен бойы бригадирдің алдына ақшасын лақтырып жіберді. — Алалап берген ақшаның керегі жоқ! Міне, өзіңіз алыңыз! Басқа ештеңе деместен Кәмшәт кейін бұрылып жүре берді. Кеудесіне сыймаған ызасы енді сөйлесе екі көзінен жас боп ытқып шыққалы келеді. * * * Ертең жексенбі деген күні Кәмшәт Бектемірдің үйіне барған соң қалай отыратындығы, тамақты калай жейтіндігі жайлы ойлана бастады. «Ол тағы да біз білмейтін жәйттер туралы сөйлейтін шығар. Енді олай ететін болса, мен шығып кетемін. Ермекбай тыңдаса тыңдай берсін»,— деді Кәмшәт өзіне-өзі. Сөйтсе де ол мүлде таныс емес, бұрын-соңды араласпаған үйге барғысы келмеді. Ол жақта өздерін ылғи да бір суық жандар, қалыптасқан ізет пен қатып қалған заңдылық күтіп тұрған сияқтанды. «Қойшы, бармай-ақ қояйықшы» деп Ермекбайға бір-екі рет айтып көрді. Ол бүйіріне от басқандай шошып кетіп: «Денің сау ма? Бізді қорыққанынан шақырып отыр деймісің. Ұят болады» деп маңына жуытпады. Жексенбі күні кешкілік Бектемір інісін жіберіпті. Ол бұлар дайындалғанша есік алдында күтіп отырды. Үйге кір десе де кірмеді. Қол радиосын сампылдатып отырды да қойды. Бұлар далаға шыққанда күн батып бара жатыр еді. Бектемірдің үйі колхоздағы орталық көшенің бас жағында, анада жиналыс өткен клубтан бес-алты-ақ там ары орналасқан. Оның есігінің алдындағы зәулім екі терек тек осы жердің тұрғындарына ғана емес, аймақтағы барлық колхозға көрініп тұрады. Ал, әлдекімдер алыстан біреуге жол сілтей қалса, «әні, ана теректі көрдіңіз бе, дәл соның…» деп осы теректі нобайлап жатады. Кәмшәт пен Ермекбай орталық көшені бойлай ағып жатқан кішкене арық жиегіндегі жалғыз аяқ жолмен Бектемірдің үйіне қарай беттеді. Қуыс-қуыстан бірі қалмай көтерілген масалар салқын да дымқыл ауада түйдек-түйдегімен сайраңдап жүр. Лып еткен жел жоқ. Көшенің қақ ортасымен бір әйел сиырын мақтаға түсіп кеткен жерінен өңмеңдетіп қуып келеді. «Өк, е қарасан, табанымнан тоздырдың ғой жүдә!» деп солқылдақ шыбықпен жамбасына шып-шып соғады. Олар қақпаға жақындай бергенде, іштен Бектемірдің өзі де шықты. Ол үстіне жеңіл күртешесін киіп апты. Аяғындағы кең кебісін сүйрете басып, бұларға қарсы жүрді. — О, соңғы қонақ атын өзі байлайды деген. Неге кешіктіңіздер бұл? — деді ол әзілдей күліп. — Бекесі, жеткеніміз осы. Сәл нетіп… кешігіңкіреп қалдық.
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66