— А солай ма, солай ма? Қане, үйге жүріңіздер. Біраз кідіргендеріңізге қарап, сіздерді келмей қала ма деп қорқып едім. «Келмей қала ма деп қорқып едім!» — деді Кәмшәт оның сөзін іштей қайталап.— Бұ кісі неге қорқады? Соншалық жүрек лүпілімен күтетіндей біз кім едік. Бір-бірімізді әлі жақсы білмейміз де ғой!». Кәмшәт жасқана басып ішке кірді. Ол ауызғы үйде состиып-состиып тұрған екі әйелді көрді. Оның бірі (Бектемірдің шешесі болса керек) егде тартқан, елу бес-алпыстарды алқымдаған аласа бойлы қара кемпір де, екіншісі ұзын бойлы, шашын қырыққан әйел еді. Бұл әйелді Кәмшәт көшеде көп көретін. Жұрттың сөзіне қарағанда, ол Бектемірдің күйеуден шығып келген жақын бір туыс қарындасы көрінеді. Өзінің бұл колхозға келгеніне де көп болған жоқ. — Сәлемәтсіздер ме? — деді Кәмшәт ақырын ғана бас изеп. — Есенбісіз,— деді кемпір ернін болар болмас күбірлетіп. Оған іле-шала: — Сәләмәтсіз,— деген жас әйелдің сыбырлаған үні естілді. Кәмшәт мынадай суық қабылдаудан қолайсызданып қалды. Ол сол минутта-ақ бұл үйден қашып шыққысы келді. Бірақ, өзінің алдына түсіп алып, «жүріңіз, жүріңіз, ішке кіріңіз» деген Бектемірдің даусы оны еріксіз алға жетелей берді. Ішке кіріп бара жатқанда ізет көрсетіп, қолтығынан Бектемірдің ақырын ғана ұстағанын сезген жоқ. Бейнебір, желді күні орман арасында жүргендей оның құлағынан белгісіз бір шуыл кетпей қойды. «Мүмкін олар соңымнан әлі қарап тұрған шығар,—деді Кәмшәт.— Мүмкін, бір-біріне қарап күліп те тұрған болар. Құдай-ай, қайдан келе қалып едік!». Ол орындыққа отырғанда қарсы алдынан Ермекбайды көрді. Күйеуі өзіне күлімсірей қарап, ұзын сигарет шегіп отыр екен. «Расымен-ақ әлгілердің мына «меймандостығына» бұл риза ма екен? Неменеге жетісіп күліп отыр?» — Кәмшәт осылай дегелі аузын аша бергенде, оған мүлде басқаша сұрақ қойды. — Біз мұнда көп боламыз ба? — Көреміз ғой. — Қазір кетейікші-а? — Қой, ұят болады. Сәлден соң кетеміз. Кәмшәт үндемеді. Ауызғы үйден әлгі әйелдердің сыбыр-сыбыр еткендері естіледі. Ара-арасында «а?», «ия, сол дұрыс» деген еркек даусы жеке шығып қалады. Біраздан соң Бектемірдің өзі де келді. Ол қашанғы әдеті бойынша күлкімен кірді. Бұлардың амандықтарын, қандай жаңалықтары бар екенін сұрады. Бұл сұрақтың бәріне де Ермекбай жауап беріп отырды. Кәмшәт ләм деп тіл қатқан жоқ. Біраз үнсіздіктен соң Бектемір тамағын бір кенеп алып, сөз бастады. Өзінің артта қалған өмірі жайлы сөйледі. Тіпті қасында тұрған басқа жігіттердің мінез-құлықтары мен ерекшеліктерін, қазір қайда істейтіндіктеріне шейін қысқа-қысқа болса да анықтама беріп жатты. Кейде ол альбомды ары қарай ашқызбай, өзіне ұнаған бір суреттің тұсында ұзақ тұрып қалды. Кәмшәт суреттерге қызыққан жоқ. Тек ізет сақтау керек болған соң ғана қарап отыра берді. Анда-санда ол Бектемірдің «қалай, жақсы түскен сурет емес пе?»
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66