момын жаралған Атабек, кемпірінің сөзінен аса алмай, бір-екі күн күңкілдеп жүрді де, ақырында етікшілігімен қапысыз айналыса берді. Кәмшәт бой жетті. Бірақ ол жастық шақтың бал қызығын көре алмады. Киімнің жақсысын Мағираш киді (өгей шешесінің қызы). Ойын-сауыққа сол барды. Бірақ, шешесі үстіне жылтырағанды жапсыра бергенмен, қызы жұрт аузына пәлендей іліге қоймады. Жомарт табиғат оған келгенде көрік жағынан да, мінез жағынан да сараңдық жасапты. Мағираш жасы келген сайын сыланып-сыйпана берді. Өзіне қарағанда әлдеқайда көрікті, пішінді келген Кәмшәтті күндеді. Оны өзіне тең санамаған сыңай байқатып, Кәмшәтті көре қалса тыжырынып қалатынды шығарды. Бертін келе Мағираш Тәшкенге барған біреулерге ақша қосып опа мен сүрме алдырды. Бірақ, мұндай амал да оның жұрт аузына ілігіп, тезірек тұрмысқа шықсам екен деген жасырын ниетін жеделдете алмады. Арада бір-екі жыл өткен соң бұл үйге де болмашы нәрсені сылтауратып, жігіт-желеңдер жылтыңдап келе бастады. Олар Мағирашпен сөйлесіп отырса да, үй шаруасымен кіріп-шығып жүрген Кәмшәтқа көздерін көбірек тастайтын. Тіпті, батылы жеткен біреулері ауызғы үйге шығып, оның қолынан су да ішетін-ді. Әйтсе де, онымен сөйлесуге ешқайсысы жүрек тоқтата алмады. Мағираш бұл жігіттердің жүрегіне түсіп жүрген кімнің шоғы екенін жақсы білді. Сондықтан ол іштей тынып, әзер шыдап жүрді. Енді ол қасіреттің жан төзбес жаңа түріне тап болды. Кәмшәттің өзімен тікелей тілдесуге дәті шыдамаған жігіттер, Мағирашпен кеш бойы әңгімелесіп, әзілдесіп отырып, кетерінде: «Мағираш, мен саған сенейін, мына хатты сіңіліңе табыс ете салшы» дейтінді шығарды. Уақыт асқан сайын мұндай сұмдық жиілей бастады. Сонда Мағираш өз бойынан жан кетіп қалғандай отырған орнында боп-боз боп қататын да қалатын. Есін жиған соң ол хатты мың паршалап, пештегі отқа бір-ақ лақтыратын. Кеудесін кернеген күйініші мұнымен де басылмай, жастық-көрпелерді есік жаққа тістене лақтырып, үйдің ішін мал қамағандай ойраң-топан қылушы еді. Осындай кезде ол Кәмшәтті буындырып өлтіргісі келетін. Өзінің бақытына тек сол кесір келтіріп жүргендей көрінуші еді. Кейде ол «Кәмшәтқа тапсыршы» деп хат бере қалған жігітті орнынан атып тұрып, жынданған адамдай қалш-қалш етіп, үйден қуып шығып та жүрді. Осындай түндердің бірінде Мағираш кең төсекке сыймай жүз аунайды. Бүкіл дүние өртеніп бара жатқандай, денесі от боп жанып, «аһ» дегенде аузынан жалын шарпитын-ды. Табиғаттың осындай сараңдығына тап болуымен бірге, ақылдан да құр алақан жаралған байғұс қыз, көріксіз, икемсіз етіп туғандығы үшін анасына да қарғыс айтатын. Мағираш ақыр соңында ешқандай ерге тимеуге ант берді. Бірақ, барлық кегін Кәмшәттан алғысы келді. Сан жігіттің назарын өзіне аударып, мұны осындай халге душар еткен осы бір үндемейтін сүмелек қыздай көрінді. «Егер ол болмаса, сол жігіттердің бірі маған сөз жоқ ауыз салар еді деп түйді ол ойын. Сондықтан ол іштегі булыққан
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66