кегін осылай қайтармақ боп, Кәмшәтті күңіндей жұмсады. Тіпті, тамаққа тұзды аздау салып қойғандығы үшін үйде ешкім жоқ кезде оны ұрып та алды. Қаршадайынан Мағираштың айтқанын екі еткізбей, оның бетіне қарап сөйлеуге де рұқсат етпей өсірген өгей шешенің тәрбиесі Кәмшәттің бойынан есейіп кетсе де арылмаған еді. «Қорқақты қуа берсең, батыр болады» дегендей, бой жеткен қыздың да бірте-бірте тілі шыға бастады. Бұрын Мағирашқа «сіз» деп сөйлейтін, енді «сенге» көшті. Қатты ызасы келген кезде «әдірәм қал, сен неменеңе шіренесің. Менен қай жерің артық!» дегенді де айтып тастайтын болды. Екеуінің арасы бұрынғыдан да шиеленісе түсті. Осыдан соң, Кәмшәт бұл үйде тұрғысы келмеді. Бүйтіп қырқысып өмір сүргенше, екі қолды төбеге қойып, қаңғып кеткісі келді. Олай етуге ағасы мен момын әкесін қимады. Ақырында ол осы ауылға қыдырып келіп жүрген Ермекбай деген жігітпен сөз байласып жүрді де, бір күні түнде, ай бата бергенде қашып кетті. Міне, оның жас кезіндегі барлық көргендері осы ғана! Ол жастықтың, махаббаттың не екенін білмей өсті. Сол жұмулы көзбен келіп Ермекбайға қосылды. — Көріп болдық-ау деймін. Ал енді жүріңіздер, тамақ ішейік,— деп Бектемір орындықты сықырлатып орнынан тұрғанда, Кәмшәт ұйқысынан оянғандай селт ете қалды. Үйдің іші қапырық екен. Шам жағылыпты. «Апыр-ау, мен бағаналы бері не істедім? Суреттердің бәрін көріп боп қалғанбыз ба? — деді ол ешкімге сездірмей жай ғана күрсініп.— Оны қалай байқамадым. Бектемірдің қасында қалай отырдым екен? Ол маған қарап сөз жоқ әлдене деп сөйледі ғой, сонда қалай жауап бердім? Шам қашан жағылып қалған?» Кәмшәттің есінде ештеңе де қалмапты. Кәмшәт ойлағандай емес, кешкі ас едәуір жомарт дайындалыпты. Олар алдымен шай ішті. Шай үстінде Ермекбай мен Бектемір қызғылт ромнан аздап тартып отырды. Кәмшәт шараптан ішкен жоқ. Ол бұрын ешқашан татып алмаған еді. Ал өзін Бектемірдің жақын туыстарының бірімін деп таныстырған баяғы жастау әйел рюмкесін еркектермен бірдей босатып отырды. Күйеуінің қасына барып қатар түзей қалудан қысылған Кәмшәт Әсиланың жанына отырған болатын. Ол Кәмшәтқа бүкіл кеш бойы «іш, іш, неменесі бар, қызыл ғой» дегенді қайталаумен болды. Ақырында бұл іске Бектемір араласып, оған қоярда-қоймай бір рюмка алғызды. Сол кезде Кәмшәттің тынысы бітіп қалды. Біраздан соң шекесі ысып, қан тамырлары солқ-солқ соға бастады. Сонан соң ол қанша қиылып өтінсе де, шараптан қайтып ішпей қойды. Ауық-ауық Бектемір оған конфет аршып беріп отырды. Кәмшәт рахмет те айтпастан, оның бәрін алып, алдына жинап қоя берді. Шәй ішіліп болған соң ет келді. Ермекбай өз үйіндегіден бетер даурыға сөйлеп отыр. Екі беті нарттай боп қызарып апты. Кей-кейде Әсиләмен әзілдесіп, рахаттана күліп қояды. Уақыт өткен сайын Кәмшәт Бектемірдің өзіне жиі-жиі қарап отырғанын байқады. Оның
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66