дөңгелек қой көздеріне көзі түсіп кеткенде, өн бойынан тоқ жүріп өткендей жас келіншектің денесі дір ете түседі. Бұл әлгі шарап күшінен де әсерлі, қуатты тәрізді. Кәмшәт енді ол жаққа назар аудармауға тырысты. Бектемір мен Ермекбай оның қарсы алдында отырған, басын көтерсе бетін от шарпып өтетіндей болады. Бектемір бұл жолы өзінің көп білетіндігін көрсеткен жоқ. Ол бұрын басынан кешірген кейбір күлкілі жәйттері жайлы айтты. Оны бітірген соң колхоз өміріне қайта оралып ондағы жұмыс барысын, алда тұрған міндеттер жөнінде сөйледі. Бір кезде ол отырғандардың назарын аударып кеңкілдей күлді де Кәмшәтқа қарады. — Аха-ха! Мен сізден мұны күтпеп едім,— деді ол жас келіншектен көзін алмай.— Сіздің сондай да батылдығыңыз бар екен-ау! Ермекбай қолындағы шанышқысын аспанда көтерген бойы оған таңдана қарады, — Е, ол қандай батылдық?— деді Әсилә да елең етіп. — Осыдан бес-алты күн бұрын, мақташыларға сыйлық ақша бергенбіз… Кәмшәт селт ете түсті. «Оны қайдан естіді екен, әлде Тұрап айтып барды ма?». — Сонда,— деп жалғастырды Бектемір сөзін.— Бұл кісілерге де мен… ә, иә, иә, бұ кісілер де алатын болған. Қызықты қараңыз енді.— Бектемір алдымен Кәмшәтқа, онан соң Әсиләға қарады.— Осы кісі, Кәмшәтті айтам, аты кім еді, әне бір… імм… Бибісара деген әйелге неге жоқ, бізге неге бересіңдер деп, өзінің ақшасын да, Ерекеңнің ақшасын да қайтып әкеп, бригадирлерінің алдына лақтырып тастапты. Көрдіңіз бе қандай өжет өзі! Аха-ха! Бұған Әсилә да көзінен су аққанша күлді. Кәмшәт бүгінгі кеште сол уақиға туралы айтпаса екен деп ойлап еді. Оның кеудесін ыза кернеп, әрең шыдап отырды.— «Бізді шақырып алып, осыны айтпақ болды ма? — деді ернін тістеп.— Бұны басқа жерде де айтуға болатын еді ғой!»… Ол Бектемірді ұнатпай қалды. Енді оның әрбір сөзі сүйкімсіз боп естілді. Тіпті: «тамақ алыңыз» дегені «ә, енді қалайсыз» деп келекелеп тұрғандай көрінді. Кәмшәттің дәл осы көңіл-күйін аңғарғандай, Бектемір қайтадан көңілдене сөз бастады. — Сіз бұған ренжімеңіз,— деді ол сыпайы ғана езу тартып.— Мен сізді кінәлап отырған жоқпын. Менімше, дұрыс жасағансыз. Бұл жердегі басты кінә әрине Тұрекеңде. — Ал… біз… бізге не үшін берілді? — деген сұрақ Кәмшәттің аузынан еріксіз шығып кетті. — А-а сіздерге ме! — деді Бектемір басын изеп,— Сіз- дерге… ім. Сіздерге… Жалпы былай. Бізде тек жоғары көрсеткішке ие болғандар ғана сыйлыққа іліне бермейді. Кім аянбай адал істеп жүр — соған беріледі. Адам бойындағы барлық қайратын аямай жұмсаса, еңбекқор деп аталады. Менімше, сіздер сондай жансыздар. Себебін енді түсіндіңіз бе? Кәмшәт басын изей салды. Неге изегенін өзі де білмеді. Бойын билеп алған қолайсыздықтан Бектемірдің не айтқанын аңғармай да қалып еді. —
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66