Міне солай,— деді Бектемір күліп.—Ереке, тысқа шығып темекі шегіп келсек қайтеді? — Жүріңіз, жүріңіз. Ермекбай тұра бергенде тәлтіректеп кетті. Сонан соң Бектемір оның қолтығынан ұстап, сыртқа жетеледі. Кәмшәт күйеуінің тез мас боп қалғанына іштей намыстанды. Сөйтсе де бұл сезімін ешкімге байқатпауға тырысып, оған назар аудармастан жайбарақат қалып сақтап отыра берді. Біраздан соң Ермекбай өз орнына кеп отырды. Кетейік деп ишарат білдіргелі Кәмшәт оған қайта-қайта қараса да, Ермекбайдың бұған назар аударар түрі жоқ. Әлден соң Бектемір келді. Ол Кәмшәттің дәл желке тұсында ұзақ тұрды. Әлденеге батылы жетпегендей соза бір күрсінді. Сонан соң оның қасына отыра кетті. Кәмшәттің жүрегі бірден тулап сала берді. Мың құмырсқа өрмелеп бара жатқандай тұла бойы дуылдап, енді бірде кеудесінен жан кетіп қалғандай, аяқ-қолы мұздап кетті. Ол қимылсыз бірнеше минут отырды. Сәл қозғалса иығы Бектемірдің денесіне тиіп кеткелі тұр. «Ол менің қасымда отыр. Құдай-ау, ол менің қасыма кеп отырды», дегенді тынышсыз қайталаумен болды. Оның дәл құлағының түбінен Бектемірдің демалғаны естіледі. «Құдай-ай, әні, ол менің иығыма тағы тиді. Енді не істеймін? Тұру керек пе? Әні, тағы да! Ол бұл жерде неге отыр, мұңда неге келді? Жоқ, тұру керек, кету керек бұл үйден! Ермекбай қайда?» Ол өз ойымен арпалысып отырып, күйеуіне қарады. Ермекбай Әсиләмен әлдене туралы қызу сөйлесіп кетіпті, бұл жаққа қарайтын емес. Кәмшәтты да, үйге қайту керектігін де ұмытқан сияқты. — Кәмшәт, бұл жер сізге ұнамай отыр ма? — деді бір кезде Бектемір бүкіл денесімен бері бұрылып. — Жо-жоқ. О не дегеніңіз, жақсы ғой… — Қайдан білейін, әлгі сөзіме ренжіп қалған жоқсыз ба? — Жоқ. — Онда неге үндемей отырсыз? Кәмшәт жауап бермеді. Екі беті от боп барады. Алақанындағы жып-жылы дымқыл орамал жерге түсіп кетті. Ол оны қайта көтере бергенде Бектемірдің қолын қоса ұстады. Кәмшәт дірілдеп кетті. Басын тез көтеріп алды. Орамал сол бойы Бектемірдің қолында қалып қойды. — Сіз сырқаттанып отырған жоқсыз ба? — деді сәлден соң ол. — Жо-жок,— деді Кәмшәт Бектемірге қарап. Сол кезде ол оның бұрынғы байсалды жанарынан жалындаған отты көрді. Жас келіншек осы кезге дейін өзіне осыншалықты телміре қараған отты көздерді кездестірмеген еді. Және адам жанары мұншалықты өткір болады деп әсте ойламаған-ды. «Құдай-ау, бұл кісі сонша неге тесіле қарайды? Не керегі бар, не керегі бар оның,— деді Кәмшәт тершіген саусақтарын сыйпалап,— Не сұмдық бұл! Сонда бұ кісі… маған, біреудің, әйеліне… Масқара ғой, масқара ғой!»… Ол мынадай азапқа төзе алмай жылап жібере жаздады. Бірақ, өзгелерден қысылғаннан ғана амалсыз шыдап бақты. Бектемірден алысырақ отырғысы келді. Әйтсе де мұны да ыңғайсыз көріп, отырған орнынан қозғалмады. Бағанағы ішкен
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66