қайта бүгіліп бара жатты. Ол сүйеніш іздеп, қолымен ауаны қармады. Сол кезде алақаны үй ортасындағы ағаш тіреуге соқтығысты. Кәмшәт тіреуге сүйеніп бойын түзеді. Жерде жарылып біткен бомбадай ағарып екі парақ қағаз жатыр. Өстіп тұрғанда әлдекім есікті тықылдатты. Кәмшәт жерде жатқан хатты қолына ала салып ауызғы үйге беттеді. Ол есікті ашқанда өзіне күлімсіреп қарап тұрған Әсиләні көрді. Кәмшәттің жүрегі қайта тулады. — Ә, сіңілім, амансың ба?— деді ол ішке кіріп келе жатып,— Немене, жақтырмай тұрсың ба, адырайып қалдың ғой. Үйлеріңді таба алмай біраз әуре болғаным. Оның үстіне жолдың шаңы да бұрқылдап жатыр екен.— Ол өкшесі біздей туфлиін қолына алып, шаңын қақты. Өзі тойға келгендей-ақ бүліне киініпті. Кәмшәт «амансыз» деп күбір ете түсті де, барлық қазаққа тән қасиетпен қонақжайлылық көрсетіп, оның үйге кіруін өтінді. — Кіремін сіңілім. Үйде кім бар? — Ешкім жоқ. — Күйеуің жұмыстан келмеген екен ғой. Ол табалдырықтан аттап, ішкі бөлмеге енді. Әсилә төрдегі салулы көрпеге барып көсіле отырды. Сонан соң Кәмшәттан жастық сұрап алып, еркектерше шынтақтаған болды. Айналаға, төбеге қарады. Үстел үстін көзбен тінтіп өтті. — Әп-әжептәуір тұрады екенсіңдер,— деді тамсана сөйлеп.— Менің алғашқы күйеуім Шымкенттегі нан заводта есепші боп жүргенде біз мұндай дүние жимап едік. Әй, өзі де ішетін-ақ еді, түбіне сонысы жетті ғой. Ақыры сотталып тынды. — Сотталды дейсіз бе? — Кәмшәт қайғырып отырған шығар деген оймен оған өзінің жанашырлық көңілін білдіргісі кеп таңдана сұрады. Бірақ, Әсиләнің жүзінен ондай қайғы табының ізін көре алмады. Ол темекісін будақтата сорып, бейғам, жайбарақат сөйлеп жатыр. Тап бір аспанға қарап отырып: «жаңбыр жауар ма екен, жаумас па екен» деп еріге сұрай салған секілді. — Соңғы тиген күйеуім анаған қарағанда естілеу болды,— деп жалғастырды ол сөзін «одан соң күйеуге тидіңіз бе» деген әлдекімнің қиыла сұрағанына қинала жауап беріп отырғандай-ақ қабағын шытып.— Бірақ асып жатқан ақылдың тамшыдай пайдасы болмаса оның неге қажеті бар? Қысқасы, сіңілім, біз кедей тұрдық. Басқа тартсақ аяққа, аяққа тартсақ басқа жетпеді. Алғашқы кезде шіреніп шырт түкіріп жүргеніне қарап, текті жерден шыққан, өзі бір дөй шығар деп ойлап қап едім. Қателесіпті ғой мына ақымақ басым. Қайдан білейін оның жамыларға көрпесі жоқ тақыр кедей екенін. Ішіп тамаққа, киіп киімге жарымадық. Ал ол болса, «тоқтай тұр Әсиләш, бәрі де болады, тек деніміз сау болсын» деп қояды. Ондай ден саулықтан не пайда? Адам өмірге не деп келеді. Ішу керек, жеу керек, көру керек бұ жалғанның қызығын. Бес күн жалғаныңды жайраңдап өткізбесең, өмір ме сол да! «Махаббат» дегенді айтатынын қайтерсің оның тағы да. — Әсилә кеңкілдей күлді.— Махаббат! Махаббат деген не тәйірі. Махаббат
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66