баршылықта ғана. Аш адамға махаббат ас бола ма? Тоқшылық не дегізбейді, жоқшылық не жегізбейді» деген бұрынғылар. Әні, солар дұрыс айтады. «Махаббат, сүйем, күйем» дегендердің бәрі де қарын тоқ, киім көкте ғана сіңілім. Әйтпесе, піштуу, бәрінің құны бір-ақ тиын. Сонымен, бағымды тағы сынап көрейін деп, одан да кеттім,— деді Әсилә терең бір күрсініп.— Содан әлі отырмын. Ешкім ұнамайды. Былтырдан бері Бектемірдің қолына келдім. Еһ, Бектемір алтын адам ғой, таза алтын. Бірақ, әлі үйленбей келеді. Қандай адам кездесерін қайдам! Әй, оған тиген қыздың да бақыты бар шығар. Мінез десең мінез, көрік десең көрік, ақыл деген әне, бір басынан артылып, баршаға жетіп жатыр. Осы бүгіндегі қыздардың да көздері соқыр. Соған неге тимейді? Бұрынғылар айтып кеткен сегіз қырлы бір сырлы жігіт Бектемір ғой. Өй, құдай жақсы жігітті жардан қағады деуші еді, сол айтқандай, Бектемірдің қолына ақ тұйғын бір қонбай-ақ келеді. Әсилә тоқтаусыз сөйледі. Ол көзінің астымен Кәмшәтка анда-санда қарап қойып отырды. Кәмшәт оның бәрін үнсіз тыңдады. Ол қарсы алдында темекісін сора түсіп, әңгіме тоғанын ағытып жатқан әйелдің сөзіне елігіп, хат жайлы, кешкі тамақ жайлы ұмытып кетіп еді. Әсилә өзі жайлы айтып отырған кезінде оған шынымен-ақ жаны ашып «ім, ие» деп отырса, Бектемірдің тұсына келгенде тына қалды. — Еһе сіңілім, солай,— деді Әсилә бір кезде.— Жас кезде адам өз бақыты үшін неден де болса тайынбау керек. Солай емес пе? , Кәмшәт басын изей салды. — Әрине солай. Кейін бармақ тістемеу керек. Егер мен қайта жасарсам, бәрін де басқаша бастар едім-ау шіркін! Бірақ ол қайда, бәрі де артта қалды ғой. Ана қолыңдағы не сіңілім? Кәмшәт қолына қарады. Сұмдық-ай, манағы хат! Әсилә келген соң оны жасыруды да ұмытып кетіпті. Оның жанары сол сәтте үрейге толып қағазды жалма-жан кеудешесінің қалтасына тыға салды да төмен қарады. «Құпия нәрсе екенін біліп қалды-ау»,— деді ол бетінің қызарғанын керсетпеу үшін алақанымен көлегейлеп. — Жай бір қағаз ғой, дәрігердікі. — Немене, бір жерің ауырып жүр ме еді-а? — Ия, аздап басым… — Е, ештеңе емес. Бас ауру болса жазылып кетеді,— деп Әсилә сықылықтай күлді. Оның бұл күлкісі Кәмшәттің жүрегіне тікендей қадалып, тырнап өтіп жатты. Оның орынсыз күлгенін ұнатпады. — Сонша жасыратындай-ақ, дәрігер жігіт саған не жазып беріп еді?—деді Әсилә күлкісін тия алмай үзіп-үзіп сөйлеп. Кәмшәт оған не деп жауап берерін білмеді. Қысылғаннан денесі бір ысып, бір суынды. Алақандары от боп жанып, тершіп кетті. Орнынан атып тұрып далаға жүгіре шыққысы келді. Әйтсе де амалсыз шыдап отырды. — Жасырасың-ә,— деді Әсилә басын шайқап.— Мейлі, мейлі, немене, түрің өзгеріп кетті ғой. Сол шынымен-ақ біреу-міреудің хаты болып
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66