жүрмесін. Кәмшәттің жүзі сұрланып кеткенін көріп, Әсилә сөзін тез басқа жаққа бұра қойды. — Жай қалжыңым ғой, қысылмай-ақ қой. Нағылған хат дейсің ол. Жарайды, мен қайтайын енді. Өздерің бізге келіп тұрсаңдаршы. Араласып тұрған жақсы ғой. — Отырыңыз.— Кәмшәттің дауысы әзер естілді. — Жоқ, қайтайын сіңілім,— деп Әсилә орнынан тұрды.— Күн де кешкіріп қапты. Үйде отырып ішің пысады екен. Сонан соң үйінде болса сөйлесіп қайтайын деп саған кіріп едім. Немесе, пәлендей шаруам жоқ. Өзінің құпиясы жайлы мына әйелдің біліп қалғандығын анық сезген Кәмшәт Әсилә шығуға беттегенде орнынан көтеріліп, бір-екі адым аттады да, үй ортасында тұрып қалды. Ол Әсиләні тоқтатып, не ойлап бара жатқанын жалбарына сұрамақшы болды. Егер ол шынымен бірнәрсені сезген болса, бұл жайлы ешкімге тіс жарып айтпауын өтініп алдына тізерлеп отыруға да дайын еді. Бірақ ол бір байламға келіп үлгіре алмады. Есік тарс етіп жабылғанда ұйқысынан оянғандай Кәмшәт селт етіп көзін ашты. * * * Сол күннен бастап Әсилә бұларға келуін жиілетті. Ол үйге кіргенде жас келіншектің жүрегі дүрс-дүрс соғып, жантүршігерлік тосын жаңалық күтіп тұратын еді. Бірақ, Әсилә Кәмшәт соншалықты шошырлықтай ештеңе айта қойған жоқ. Оның әңгімесі үй тіршілігінің, өз басының, әрі кетсе, Бектемірдің төңірегінен аса қоймады. Ол сөз жүйесін қашан да күлкіге құратын-ды. Алғашқы кезде Кәмшәт бұл әйелдің жиі-жиі келуін ұнатпай күлкілі сөздерін де үнсіз тыңдайтын, бірте-бірте оған жылы шырай көрсете бастады, онымен қосыла күлді, бертін келе өзі де күлдіріп қоятын болды. Кәмшәтқа оның ашық-жарқындығы, сөзшеңдігі ұнады. Егер ол әлдеқандай себеппен араға екі-үш күн өткізіп келе қалса, Кәмшәт: «неге көрінбей кеттіңіз» деп сұрайтын-ды шығарды. Әсилә кейде Ермекбай барда кеп қалады. Сол кезде ол көптен көріспеген адамдай орнынан атып тұрып, амандасатын. «Бекеңнен ұят болды, бара алмай жатырмыз. Қол тимейді» деп амандық-саулық сұрай келіп, төрден орын беретін. Бектемірдің үйіне бұлар да барып тұрды. Сөйтіп олар бір-бірімен араласып кетті. Кәмшәт ол үйге барған сайын жүрек лүпілімен кіретін еді. Қолдары дірілдеп, тамақты да әзер ішетін және Бектемірдің жанарына соқтығысып қалудан тайқып, көбінесе төмен қарап отыратын-ды. Бектемір бұрынғыдай көп сөйлемейді. Ол өткен жолы берген хаты үшін қатты қысылатын еді. Оның дәл қазір қандай ойда отырғандығын, не себепті күрсінетіндігін жақсы ұққан Кәмшәт, осы үйдегі бірер сағатын арпалыспен, азаппен өткізетін. Кейде оны аяйтын да. Осы аяушылықтың ар жағында оған деген нәзік, жылы бір сезімнің жатқанын өзі де байқамайтын. Арада екі айдай уақыт өткен соң, колхозда мақта теру кезеңі басталды. Кәмшәт та мақта жинауға кірісті. Ол Бектемірдің хатына сол бойы жауап қайтармады. Рас, әлденеше рет қолына қалам-қағаз алып, үйде ешкім жоқ кезде терезе алдына қос тізерлеп отырды.
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66