Осы жерден көрінетін сонау қуаң тартқан сары даладан көз алмай, ұзақ уақыт бойы сөз іздеді. Сөйтсе де, хатты қандай мазмұнда жазатынын өзі де білмеді. «Сіз екінші рет маған бұлай хат жазушы болмаңыз» дегенді түсірді ол бірде. Оны сол сәтте-ақ сызып тастады. «Бұл қатал, сәл сыпайылау, жұмсақтау етіп жазу керек» — деді ішінен. «Сыпайылау, жұмсақтау» сөзді ол таба алмады. Бар тапқаны: «менің күйеуім бар ғой» деген болды. Бұл жолы ол қағазды парша-парша етіп ошаққа тастады. «Бұл қандай балалық, менің күйеуім бар екенін ол жақсы біледі ғой» — деп ойлады Кәмшәт. Бұлардың өміріне Бектемір келіп араласқалы бері олар бір-біріне бұрынғыдай еркелемейтін болды. Мұның бәрі Кәмшәттің көңілі біреуге біржолата ауғандығынан емес еді. Ол Бектемірге ықылас білдіру былай тұрсын, оның хатына әлі жауап та бермеді ғой. Солай бола тұрса да, олар бір-біріне деген бұрынғы ерке де назды, шуақты да көңілді қарым-қатнастардың бәрінен бірте-бірте арылып бара жатты. Кәмшәт күйеуіне бұдан екі-үш ай бұрынғыдай еркелегісі-ақ келді. Бірақ еркелеу үшін не деуді, қандай қылық көрсетуді ұмытып қалған тәрізді. Еркелейінші деп айтқан сөзі кісі күлерліктей мағнасыз, жылусыз боп шыға берді. Бейне бір өз ролін нашар орындап шыққан актердей, ол осындай сөздерді. айтуын айтса да, соңынан қатты кысылатын-ды. «Біздің арамызда ешнәрсе болған жоқ қой, неге бұлай?» — деп жас келіншек өзіне-өзі әлденеше рет сұрақ койып көрді. Сөйтсе де ол бұған жауап болатын пәлендей себеп таба алмады. Домбыраның, бұрынғы күйін Бектемірдің бұзып кеткендігі айдан анық еді. Әлгіндей жауап іздеп жатқан кезінде жас келіншек жағдайдың осы жағын аңғара білді. Сондықтан ол «домбыраның бұрауы бұрынғы қалпына келу үшін» біраз уақыт керек, оған дейін бәрі де өзгереді, Бектемірдің хаты да ұмытылады» деп түйді. Ал Ермекбай болса, мұндай өзгерген өмірлеріне танданумен болды, кештетіп үйге оралғанда ол алдымен әйелінің жүзінен қуаныш, шаттық, күлкі іздеді. Бүгін таппасам ертең табармын деп үміттенді. Ол ертеңінде де таппады. Осылайша, оның үміті созыла берді. Бірақ, алғашқы қалпына келген Кәмшәт болмады. Ермекбай мұның себебін әлденеше рет сұрауға бекінді. Бәрінде де бата алмады. Бұл жөнінде ол Бибісарамен, Нұржамалмен кеңесті. Ол екеуі екі түрлі дәлел айтты. Бибісара: «Екіқабат әйелдің ешнәрсеге зауқы болмай көңілсіз жүруі заңды» десе, Нұржамал: «Екеуің де бала емессіңдер, қашанғы шошаңдайсыңдар. Салмақты болатын көздерің жетті ғой»— дегенді айтты. Ермекбайдың көңіліне қонған соңғы пікір болды. «Рас-ау,— деп ойлады ол.— Қашанғы бала тәрізді шошаңдап, бұртиыса бермекпіз. Жақында ол ана, мен әке боламын. Менен бұрын Кәмшәттің есі кірген екен ғой». Осыдан бастап Ермекбай Кәмшәттің жүзінен балалыққа тән қасиеттерді іздемейтін болды. Осы оймен ол өзін-өзі тежеп жүрді де, ақыры көндігіп, бұған да қалыптаса бастады. Оның
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66