Ол қозаларды сатырлатып едәуір әуреленді. Қағаз жыртындысы бір мақтаның түбіне шаршаған көбелектей желп-желп етіп аз-кем кідірген кезінде, Кәмшәт оны алақанымен уыстай алды. Ентігіп, бұрынғы орнына қайта келді. Екі иіні солқ-солқ етеді. Ол уысындағы қағазды ашып жіберді. Неге екені белгісіз, тағы да оқи салғысы келіп, көзін жүгіртіп өтті. Бұл жыртынды хаттың орта шенінен еді. «Ғашық боп осылайша егіліп… қызғанамын, кімнен?… Кеудемді белгісіз бір… бара жатады… Маған бұл дүниеде… бақыт болмас еді»… Кәмшәттің жүзі тағы қуарып кетті. Көз алдына Бектемірдің салмақты пішіні, ойлы да отты жанары тағы да елестеді. Хаттың жыртылғанын көріп, Бектемірдің жанарынан парлап жас ағып тұрғандай болды. Жас келіншектің қалтыраған қолдары хат жыртындыларын қайта құрастыра бастады. «Ғашық боп егіліп»… Бұл қай жерінде еді? Одан әрі не айтылатын еді? Құрту керек мына хатты. Тез арада құрту керек. Тек бір-ақ рет, соңғы рет оқып»… Кәмшәт көп әуреленіп, хатты әрен құрастырды. Ол бұл қағазда не жазылғандығын жатқа білетін еді. Сонда да болса оны асығыс бір оқып шықты. Сонан соң қиқалап жыртып, жұмсақ топырақты саусақтарымен терең етіп қазды да, жыртындыларды көміп тастады. Бейнебір ол қағаздардың тіріліп жер бетіне қайта тесіп шығуынан қорыққандай, Кәмшәт топырақты аяғымен әбден таптап, қайта отырды. Күн батып бара жатты. Тырнағының астына қап-қара боп кептелген топырақ, саусақтарының ұшын сыздатып барады. Ол мақта жапырағынын қураған жіңішке сабағын сындырып алып, тырнағын тазалай бастады. Сол кезде бас бармағына бір тамшы тырс ете қалды. Көзіне жас төңіректеп тұрғанын енді ғана байқады. Сонда да бұған көңіл бөліп таңданған жоқ. Бар ынтасымен шұқшиып тырнағын тазалай берді. Мақтаның әлсіз сабағы сынумен болды. Ол жаңасын тағы алды. Кірпігін де қақпады, көзін де сүртпеді. Бір кезде ол көз жасының кермек те ашқылтым дәмін сезді. Кешкілік тамақ ішіп болған соң Ермекбай: — Кәмшәт, саған не боп жүр? — деді ақырын ғана. Оның денесі дір ете түсті. — Ештеңе де,— деді ол сыбырлай сейлеп. Оған қазір күйеуі өзінің құпия сақтап келген бар сырын күні бұрын ақтарып салатындай көрінді. — Бағана жиынға неге келмедің? — Мақта тергім келді… Ермекбай мырс ете қалды. — Мақта тергім келді! Сол екі ортада қырып тастаған шығарсың. Кешке дейін жиырма бір-ақ кило теріпсің ғой, мұның не? Жұрттан ұят емес пе? «Өз әйеліңді жөндеп ал, бізді неге көзің көре қалады» деушілер де табылып жатыр. Сонан соң өзгелерге қарап сөйлей алмайды екенсің. Жасырма, бір жерің ауырып жүр ғой шамасы. Солай ма? Кәмшәт үндемеді. Мына сұраққа қалай деп жауап қайтарарын білмей қатты қысылды. — Айтсаңшы деймін! — Жоқ, еш жерім ауырмайды. — Ендеше, сені алып бара жатқан не? Мастық па, жастық
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66