па? Ермекбайдың даусы қатты да қатал шықты. Кәмшәтқа қарап ол бұрын-соңды бұлайша сөйлемеген еді. Өзінің өзгерген мінезі жөнінде күйеуінің тап осылайша ақыры бір сұрайтынын біліп жүрсе де, бұлай зекіп айтар деп күтпеген-ді. — Бәрін қояйық, манағың не? Жұрттың назарын аударып, мақта ішінде орамалың желбіреп жүгірдің-ай кеп. «Неғып жүр, кім ол өзі» дегенде бір әйел: «Ә, Ермекбайдың еркесі ғой, көбелек қуып жүрген шығар» деді. Жұрт ду күлді. Ұялғанымнан жер боп кете жаздағаным-ай… Кәмшәт Ермекбайдың одан арғы сөзін ести алмады. Оның тынысы бітіп, денесінен жан кетіп қалды. Жұқа көрпенің бұрышынан тістелеп, саусақтарын бір жұмып, бір жазды. «Сұмдық-ай, бәрі де… бәрі де көріп тұрған! Ертең елдің бетіне қайтіп қараймын. Неге бара салмап едім сол жиынға. Бектемір!.. Қандай азапқа салдың мені».. Ызаға булыққаннан жылап жібере жаздады. Кенет ол бәрін-бәрін Ермекбайға айтып салғысы келді. Бірақ күйеуі мен Бектемірді өшіктіріп алармын деп қорықты. Және де «Хатты жырттым ғой, енді бәрі де ұмытылады. Өтіп кеткен уақиға үшін оларды өшіктіріп қайтемін» деген күнілгері келген байламына тағы тоқталып, бұл жәйттерді Ермекбайға айтқысы келмеді. Күйеуі әлі сөйлеп жатыр екен. — Мұның бәрі аз болғандай, партығыңдағы мақтаны сол жерге ақтара салдың да, үйге тартып отырдың. Біз жаққа жоламай, сонау дәу тал жақпен орағытып өттің. Немене, жұрттың бәрімен ұрысып қалып па едің? Жұрт тараған соң Бекең маған: «Үйге барған соң ұрысып жүрмеңіз. Бір жағдай боп қалған шығар»… — Айтпа, жетер енді!—деп Кәмшәт жастықтан басын кенет жұлып алып, айғайлап жіберді.— Керегі жоқ маған ондай аяушылықтың, керегі жоқ! Әйелінің от тиген дәрідей күтпеген жерден бұрқ ете қалғанына шошып кетіп, Ермекбай үй құлап келе жатқандай орнынан атып тұрып, оның қарсы алдына қос тізерлей отырды. — Кәмшәт… не, не болды. Мен саған қатты ұрыстым ба? Кәмшәт бетін алақанымен басқан күйі етбетінен түсіп, үн шығармай тына жылады. Жыламауға қанша тырысса да, екі көзінен сорғалаған ыстық жасын тоқтата алмады. Әлдеқалай ыза мен азап ішіне сыймай, көкірегін ашытып бара жатыр. Ол Ермекбайдың сан қойған сұрақтарының біріне де жауап бермеді. Аузын ашса дауыстап жылап жіберетіндей көрінді. — Кәмшәт, Кәмшәт-ау, саған не болған? Сен неге жылап жатырсың. Мен не деп қойып едім сонша? — деді бір кезде Ермекбай бала жұбатқан анадай мейірлене сөйлеп. Оның мынадай дауысын есітіп, қап-қатты, айырдай қолының оттай ыстық өз маңдайына келіп тигенін сезген кезде, одан бетер булыға түсті. Ішіндегі белгісіз бір ыза үдеп бара жатқан секілді. Кәмшәт аһ деп емін-еркін бір жылағысы келді. Сонда жан дүниесіндегі азаптың бәрі бірден серпіліп, жаны жай тауып қалатындай сезінді. Ол күйеуінің көкірегін ыстық жасқа малып, қысып-қысып құшақтағысы, еркелегісі келді. Бірақ ол
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66