мұны да ұмытқан еді: Оның үстіне, бұлай етуі үйлесімсіз, тіпті, оғаш қимыл сияқтанды. — Сен жасырып жүрсің, құдай ақы бір жерің ауырады,— деп жалғастыра берді сөзін Ермекбай.— Ертең дәрігерге бар. Жұмысы құрысын. Саған сол жұмыс ауырлық қылып жүр ғой. Ол Кәмшәттің дымқылданған самай шашынан сипады.— Сөйт, врашқа көрін. Бұл жердікінің әлі келмесе, Арысқа барасың. Машина табылар, табылмаса, Бектемірдің өзі-ақ апарып тастайды. Кәмшәт жылағанын қойып терең бір күрсінді. «Ештеңе де білмейсің-ау, Ермекбай»,— деді ішінен.— «Машина табылмаса, Бектемірдің өзі-ақ апарып тастайды!»… * * * Сол күннен бастап Кәмшәт күйеуін бүрынғыша жақсы көруге шындап кірісті. Өздерінің алдағы өмірлері жайлы, болашақ балалары жайлы әлсін-әлсін сөз қозғап қойып жүрді. Алайда бұл сөздер бұрынғыдай ыстық сезімге оралмаған, әлдеқалай бір өзін-өзі қинап, тырысушылықтан туған жасандылық екенін екеуі де іштей сезінді. Ондай сөздерден күзгі таңның ауасындай бой тоңазытар салқын леп қана есіп тұратын еді де, жан жадыратар шуақты сезімнен жұрдай болатын. Әйелінің шұғыл өзгерген мінезін «қалыптаса бастағаи салмақтылықтан» деп Ермекбай үйден ерте кетіп, кеш келіп жүре берді. Ал оның ылғи да бұлай тұйық болуы Кәмшәттің жанын тырналап, ызасын қоздырды. Ермекбай мінезге мінез көрсеткісі кеп әдейі тымырайып жүргендей көрінді. Кәмшәт оның жадырауын күтумен болды. Бірақ күндер өте берді, Ермекбай өзгермеді. Керісінше күннен-күнге жұмыс басты боп, үйге кеш келуін жиілете берді. Кейде ол түн жарымында, Кәмшәт ұйқыға еніп бара жатқанда оралады. Сонда да келіншегіне қарап көп сөйлемейді. «Тамақ ішесің бе?» дейді ызаға булыққан Кәмшәт шыдай алмай бірінші тіл қатып. Күйеуі кейде «жоқ» дейді, кейде «иә» дейді. Ермекбай шешініп жатқанда Кәмшәт орнынан тұрып, әлдеқашан суып қалған асты түн ішінде от жағып жылытып береді. Ол үнсіз сылп-сылп еткізіп тамағын ішіп болады да, төсегіне жатады. Қашанғы әдетінше жастыққа басы тиісімен-ақ қор ете түседі. Таңертең Кәмшәт ол тұрып бара жатқанда оянады. Тағы да түндегідей тамақ ысытып береді де, күйеуін аттандырған соң іле-шала өзі де кетеді. Мұндай шегі көрінбейтін жабырқаңқы өмірге Кәмшәттің жаны төзбеді. Бір күні Ермекбай үйге колхоздың бас агрономын, парторгын ертіп келді. Кәмшәттің де жұмыстан қайтқаны сол еді. Ол тез ас қамына кірісті. Ошаққа от салып қойып, ол жанып біткенше арықтан су әкелді. Одан соң мал сауды. Бұрын Ермекбай Кәмшәтті бұлай жалғыз тастамай көмек беретін еді. Ал қазір қонақтармен қатарласып алыпты, қозғалар емес. …Ас үстінде Кәмшәт қана үнсіз отырды. Екі мейман Кәмшәтті сөзге тартпақ болып әлсін-әлсін оған қарап сөйлеп қойды. Ермекбай ұшып-қонып, олардың сөзін «құп» деп тыңдап отыр. Не айтса да бас изеп, не айтса да қабыл алады. Бірде олар сөзден сөзге ауыса келіп саясатқа тірелді де, Куба мен Совет үкіметінің ара қатынасы
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66