арнап қағаз жазып қалдырыпты. «Сіз үшін өлдім. Сол үшін бақыттымын» депті. Басқа ештеңе айтпапты. Еһ, мен сорлы оны түсінбедім ғой! Күйеуімнің келе-келе мінез шығаратынын қайдан білейін. Жаны таза деп сеніп жүрген адамым жат мінез көрсетсе, дүниедегі жаманы сол болады екен. Сен немене, жылап жатырсың ба? — Жо-жоқ… Кәмшәт жылап жатыр еді. — Қой, өткенге несіне жылайсың. Мен саған ешкімге айтпаған ішкі сырымды айттым сіңілім. Саған ғана айттым. Сенің әлі басың жас. Арманың, тілегің көп. Тірлікті қатып қалған заңмен істеме, көңіл қалауымен істе. Жүрек әмірімен әрекет ет. Сонда, кейін мен тәрізді өкінбейтін боласың. Қарашы, көп болса алпыс-жетпіс-ақ жыл жасайды екенбіз. Сонан соң бұл өмірге қайтып келмейміз. Мәңгіге көз жұмамыз. Сондықтан, сол өмір шіркінді армансыз өткізіп, көрге күлімсіреп кіру керек қой! — Ой апай, сіз қай-қайдағыны айтпаңызшы. Мен өлімнен қорқамын. — Сен қорық, қорықпа, бәрібір онымен кездесесің. Сондықтан құлашты еркін сермеп қалу керек. — Сіз… сіз не айтқалы келесіз? — Мен ақылдан басқа не айтамын сіңілім. Өзім бақытсыз болсам да, өзгенің бақытты болғанын тілеймін. Менің күнімді басқаға, әсіресе саған бермесе екен деймін. Сен жассың, ақылдысың, көріктісің… — Дәнеңе түсінсем бұйырмасын. Мұны маған несіне айтасыз? — Несіне айтасыз дейсің-ә? Өз бақытың үшін күресуің керек деймін. — Күресу? О не деген сөз? Сонда мен не істемекпін? Әсилә жастықтан басын көтеріп, Кәмшәттің жүзіне үңілді. Бір сәтке созылған үнсіздіктен соң сөз бастады. Алдын ала ескертіп қояйын, сіңілім. Жаза баспайтын адам жоқ, қателессем кешірерсің. Неге екенін білмеймін, маған сенің күйеуің ұнамайды. — Ұнамайды! — Кәмшәт қойнынан жылан шыққандай ұшып тұрды: — Сіз не айтып кеттіңіз. Сіз онымен жап-жақсы-ақ… — Иә, иә. Онымен жап-жақсы-ақ қарым қатынастамын,— деп Әсилә Кәмшәттің сөзін бөліп жіберді.— Бірақ ол… бірақ ол шектен асқан момын. Еркекке тән оты жоқ, жігері, шешімі жоқ. Кім не айтса соған бас изей береді. Жігітте жігіттік намыс болу керек, ол бұдан да құр алақан. Араласа бастағанымызға үш-төрт айдай боп қалды ғой, содан бері одан анық байқағаным осы. Оның үстіне Ермекбай колхоз басшыларының алдында құрдай жорғалап жүреді. Сен түгілі мен намыстанамын. Тағы да… — Керегі жоқ, айта көрмеңіз, айта көрмеңіз? — деп Кәмшәт дауыстап жіберді.— Менің мұндайды естігім келмейді, ол ешкімнің алдында құрдай жорғаламайды!.. — Естігің келмегені жақсы,— деп Әсилә салмақты түрде сөзін жалғастыра берді.— Ал оны күнде көріп жүрсің. Осы жайлы өзің ойландың ба, намыстандың ба? Шыныңды айтшы! Кәмшәт үндеген жоқ. Оған не деп жауап қатарын білмеді. — Намыстанғаның рас қой? Менен жасырма, шыныңды айтшы. Кәмшәт «рас» деп сыбыр етті. Бұл сөздің аузынан қалай шығып кеткенін өзі де байқамады.
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66