шықты. Сонан соң сағатқа тағы көзі түсті. «Ол неге жүрмей қалған? Шынжыры да үзілген бе? Өзі нағып қисайып тұр?». Сол кезде барып Кәмшәттің есіне хат сап ете қалды. Ұзынша етіп орамалға оралған хат тұрған жерін шоқтай күйдіріп барады. Осылай отыра берсе, сәлден соң алақаны ойылып түсетін сияқты. Кәмшәт хатты оқырын да, оқымасын да білмеді. Ол өзімен-өзі арпалысып көп отырды. Ақыры «оқу керек» деген ой басым түсіп, ол орамалдың бүктеуін асқан сақтықпен аша бастады. Ақ матаның әрбір орамы жазылған сайын жүрегі жиі-жиі лүпілдеп аузына тығыла түсті. Бір бүктеуін жазды. Екіншісін, үшіншісін «Құдай-ай, неге бітпейді. Қанша оралған өзі?!» Жас келіншек ішіндегі қағазға жақындаған сайын қимылын бәсеңдете түсті. Орамал оған жарылғалы тұрған минадай боп көрінді. Ақырында ең соңғы орамға жетті. Енді бір айналдырса хаттың өзі көрінеді! Ол есік пен терезеге бір қарап алып, хаттың бүктеуін жазып оқи бастады. Дәл өткендегідей оқушы дәптерінің тор көзді екі парағына жазылыпты. Таныс жазу, таныс сия, айырмашылығы – бұл жолы түсініктірек екен. «Кәмшәт, – деп бастапты ол әдеттегідей ірі-ірі әріптермен,— Өткендегі хатыма жаман болсын, жақсы болсын әйтеуір бір жауап алармын деп ұзақ уақыт сарыла күттім. Әлі де күтудемін. Бірақ, еш қабар болмады. Сонан сон екіншісін жазып отырмын. Кешіріңіз мені, бұдан басқа амалым қалмады. Сізбенен кездесіп, ойымдағының бірін қалдырмай ақтарып салғым келеді. Дариға-ай, оның реті келер деймісің! Сізбен кездесудің мүмкін еместігін ойлап кеп тағы да хат жазып отырмын. Жалынамын, өтінемін, ең болмаса бір ауыз сөз жазыңызшы. Хатқа кірісерде айтар сезім таусылмас деп ем, қазір не жазарымды білмей отырмын. Көкірегімде лапылдаған сезім легі сөз тасқынын жұтып қойған секілді. Мен сізді жақсы көремін, ынтықпын сізге!.. Міне, мен болдым. Айта алмаспын деген ең ауыр сөзімді айттым. Осыдан соң сіз мені бұрынғыдан да жек көрерсіз. Өтінемін, тым болмаса бір ауыз сөз жазыңызшы. Бұл сізге соншалықты қиын емес қой. Асыға күтемін!». Кәмшәт қағаздан басын көтергенде өзін-өзі ұстай алмай, желді күнгі кемедегі кісіше теңселіп кетті. Айналасындағы заттар астан-кестен боп, көзі қарауытты. «Жақсы көремін… ынтықпын!». Бұл не тағы? Ынтықпын дейді. Қалайша… мен… мен… әйелмін ғой. Және мен соншалықты ғашық болатындай жанмын ба? О кісінің дені сау емес шығар, сау емес шығар»… Кәмшәт орнынан тұрып, үй ішінде әрлі-берлі жүре берді. Жарыққа ұмтылып шарқ ұрған көбелектей, сенделістен де жаны байыз таппаған соң терезе алдына келді. — «Не істеймін енді. Жауап жазу керек пе? Ия, жазу керек, жазу керек. Обал ғой. Қандай аянышты! Өзі қандай жүдеген. Тым болмаса бір ауыз сөз. Біреу кеп қалады, тезірек!» Ол үстел жанына келіп, қағаз-қалам іздей бастады. Жұмыс ақпарын жазып жүретін Ермекбайдың дәптерінен бір
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66